Architecture as a technology of framing experience: Camera obscura, camp, and the confessional

Deneyim sorunsalı mimarlık tarihi boyunca sıklıkla ya belirlenimci ya da görüngüsel modeller dahilinde ele alınagelmiştir. Ancak bu modellerin her ikisi de, kurucu bir yapının ve kendinden menkul bir özne figürünün aşkın koordinatlarına bağımlı kaldıklarından dolayı, genel olarak deneyimin ya da özel olarak mimari deneyimin dönüştürücü boyutlarıyla temas edebilmemiz için gerekli araçları sağlamakta yetersiz kalmaktadır. Mimarinin deneyim üzerinde nasıl bir etkisi olduğu probleminden yola çıkan bu çalışma ise, bir yandan mimarinin yapıcı/kurucu kapasitesi ve işleyişine, öte yandan da öznenin çevresiyle, diğer öznelerle ve kendisiyle girdiği ilişkilere hitap eden bir farkındalık geliştirebilmeyi amaçlar. Yazar, bunu yapmak için, öncelikli olarak Michel Foucault'nun tarihyazımı çalışmaları boyunca, ?deneyimbilim? olarak adlandırılabilecek bir yaklaşımın bileşenlerinin izlerini sürer. Bu bileşik çerçeve, bir yandan yaşantısal yapıların oluşumu ve dönüşümü ile mimarlık arasındaki ilişki bağlamında tarihsel-eleştirel bir analiz yürütmemizi kolaylaştırır. Öte yandan da, deneyimin ardında yatan mantığı -- epistemolojik, politik ve etik bağlamlarda işlemekte olan bir kişi(siz)leştirme sürecine referansla ? tarif edebilmemizi sağlar. Bu mantık, üç ayrı çevresel formasyonun ? karanlık oda, kamp, ve günah çıkarma odası ? karşılaştırmalı analizi bağlamında geliştirilir ve sonunda mimarlık ile deneyim arasında, hata, direniş, ve kendilik kategorileri komşuluğunda cisim kazanan bir ilişki tarif eder hale gelir. Bütün bunların sonucunda mimarlık, bedensel karşılaşmalar organize eden bir sanat olarak karşımıza çıkarken mimari çerçeve ise, yeni yaşam formları ve repertuarlarının üretilmesi ve yeniden üretilmesinde kritik bir rol üstlenen bir ?olabilirlik koşulu? niteliği kazanır.