Bireycilik, Yalnızlık ve Devlet Politikaları: Türkiye Örneği (2002-2024)

Bu çalışma, Türkiye’de 2002–2024 döneminde uygulanan devlet politikalarının bireycilik ve yalnızlık üzerindeki etkilerini incelemektedir. Modernleşme, kentleşme, neoliberal politikalar ve dijitalleşme gibi toplumsal dönüşümlerin bireyin sosyal konumu üzerindeki etkileri kuramsal ve ampirik bir çerçevede ele alınmıştır. Araştırma, bireycilik ve yalnızlıktaki artışı yalnız psikolojik nedenlerle değil, refah, aile, sosyal yardım, eğitim ve sağlık politikalarındaki kurumsal değişimlerle birlikte açıklamayı amaçlamaktadır. İlk bölümde bireycilik ve yalnızlık kavramlarının kuramsal temelleri ele alınmış ve yalnızlığın toplumsal bir olgu olduğu belirtilmiştir. İkinci bölümde Türkiye’nin uluslararası karşılaştırmalardaki yeri değerlendirilmiş; bireyciliğin arttığı ancak aile dayanışmasının sürdüğü görülmüştür. Üçüncü bölümde 2002 sonrası devlet politikaları incelenmiş; bireyselleşen sosyal yardımlar, rekabetçi eğitim ve performans odaklı sağlık sistemi ile kentleşmenin bireycilik ve yalnızlığı artırdığı, buna karşın aile destekleri ve sosyal hizmetlerin yalnızlığı kısmen azalttığı tespit edilmiştir. Araştırma sonuçları, Türkiye’de bireycilik ve yalnızlığın çok boyutlu ve kurumsal dinamiklerle şekillendiğini göstermektedir. Bireyciliğin daha çok ekonomik koşullar ve günlük yaşam pratiklerinden beslenen “pragmatik bireycilik”, yalnızlığın ise kentleşme, dijitalleşme ve zayıflayan sosyal bağlarla bağlantılı “yapısal yalnızlık” şeklinde ortaya çıktığı belirlenmiştir. Bu bulgular, gelecekte daha kapsayıcı ve topluluk temelli sosyal politikalara ihtiyaç duyulduğunu göstermektedir. Anahtar Kelimeler: Bireycilik, Yalnızlık, Refah Devleti, Sosyal Politikalar.