Böbrek nakili hastalarında Hepatit C enfeksiyonunun uzun dönem greft fonksiyonları üzerine etkisi

Giriş ve Amaç: Çalışmamızda böbrek nakli alıcılarında HCV pozitifliğinin uzun dönem greft fonksiyonları ve diğer klinik parametreler üzerine etkisinin değerlendirilmesi amaçlanmıştır. Materyal ve metod: Çalışmaya Akdeniz Üniversitesi Tıp Fakültesi Organ Nakli Merkezi'nde 1989 ile 2023 yılları arasında böbrek nakli yapılan 531 kişi (HCV+: 135 hasta) dahil edildi. Demografik, klinik, biyokimyasal, serolojik ve terapötik verileri değerlendirimiştir. HCV pozitif ve negatif hastalar arasında karaciğer yetmezliği, kronik karaciğer hastalığı, siroz gelişimi, greft ve hasta sağkalım oranları, greft kaybı sebepleri, kronik allogreft disfonksiyon oranları, rejeksiyon oranları, transplant sonrası tümör gelişme oranları, transplant sonrası DM gelişme oranları, albümin düzeyleri, greft fonksiyonları ve proteinüri düzeyleri, CMV, BKV ve COVİD viremisi karşılaştırmaları yapılmıştır. Veriler retrospektif olarak toplanmış ve analizler SPSS 23.0 programı kullanılarak yapılmıştır. Bulgular: HCV pozitif ve negatif hastalarda nakil sonrası ortalama takip süreleri sırasıyla 166 (0-148) ay, 72 (0-386) ay olduğu görüldü (p<0,001). Akut rejeksiyon oranının gruplar arasında benzer olduğu bulundu (p:0,740). 2. akut rejeksiyon oranında da her iki grup arasında anlamlı farklılık saptanmadı (p:0,382). HCV pozitif hastalarda gecikmiş greft fonksiyonu oranının anlamlı derecede daha yüksek olduğu tespit edildi (p:0,049). Postoperatif diyaliz ihtiyacı 26 (%6,6) HCV negatif hastada ve 17(%12,6) HCV pozitif hastada saptanmıştır (p:0,027). 19 (%4,8) HCV negatif hasta ve 5 (%3,7) HCV pozitif hastada kronik allograft disfonksiyonu gelişti (p:0,597). HCV pozitif hastaların %31,1'i ve HCV negatif hastaların %13,1'i takip döneminde öldü ve HCV pozitif hastalarda ölüm oranı önemli derecede yüksekti (p<0,001). Bu durumun daha uzun takip süresi ile ilgili olduğu düşünüldü. Nakil sonrası yeni başlangıçlı diabetus mellitus HCV negatif grupta anlamlı derecede yüksek bulunmuştur (p<0,001). Bu durumun yüksek takrolimus kullanım oranlarına ve diğer diyabetojenik faktörlere bağlı olduğu düşünüldü. HCV pozitif hastalarda CMV viremisi oranının yüksek (p:0,007), BK virüs nefropatisi ve Covid-19 enfeksiyonu (p:0,043) oranlarının ise daha düşük olduğu (p:0,006) tespit edildi. Nakil sonrası akut hepatit oranının HCV pozitif hastalarda anlamlı derecede daha yüksek olduğu görüldü (p<0,001). HCV pozitif grupta 1 (%0,7) hastada siroz gelişmiştir. Nakil sonrası her iki hasta grubunda da karaciğer yetmezliği veya hepatorenal sendrom gelişmemiştir. Son kontrol dışında gruplar arasında greft fonksiyonları ve proteinüri açısından anlamlı farklılık olmadığı görüldü. Son kontrolde farklılığın HCV pozitif hastalardaki daha uzun takip periyodu ile ilgili olduğu düşünüldü. Gruplar arasında greft ve hasta sağkalım oranlarının da benzer olduğu görüldü (sırasıyla p:0,365, p:0,672). Sonuç: Çalışmamızda, böbrek nakili hastalarında HCV enfeksiyonunun hasta ve greft sağkalımını olumsuz yönde etkilemediği ve böbrek naklinin HCV pozitif son dönem böbrek hastalarında renal replasman tedavisinde güvenli ve etkili bir yöntem olduğu gösterilmiştir.