Bölgesel güç olma bağlamında Türkiye Lübnan siyasi ilişkileri (1943-1958)

Bu çalışması ilk bölümümde güç kavramı, ana akım uluslararası ilişkiler teorileri realizm, İdealizm ve Marksizm ekseninde tartışılmaya başlanmış ve gücün bölgeselliği üzerine durulmuştur. Bölgesel güç incelemesinde bir ülkenin bulunduğu bölgede etkin veya hakin olması için gereken özellikler açıklanmıştır. Bu özellikler nüfus, gayri safi yurtiçi hâsıla (GSYİH), üretim yapısı, dış ticareti, tasarruf ve sermaye birikimi, yabancı sermaye, teknolojik gelişmeler ve AR-GE, dış politika, diplomasi ve jeopolitik ekseninde işlenmiştir. İkinci bölümünde başında Lübnan ülke bilgisi verilerek Lübnan'ın Coğrafyası, Lübnan devlet, toplum, nüfus, ekonomik erişim ve taşımacılık yapısı ile ilgili bilgili verilmiştir. Daha sonra Türkler ve Lübnan arasında tarihten buna yana gelişen ilişkiler incelenmiştir. Emeviler döneminden başlayarak Cumhuriyet dönemi öncesi Osmanlı ilişkileri değerlendirildikten sonra Lübnan'ın bağımsız bir devlet olması sonrası Türkiye ile Lübnan arası ilişkiler Ortadoğu özelinde değerlendirilmiştir. Bu kısımda İsmet İnönü dönemi ilişikler ve sonrasında da Adnan Menderes dönemi ilişkiler incelenmiştir. Bağımsız iki ülke arasında 1958'e kadar en yoğun yaşanan ilişkiler Türkiye'nin Bağdat Paktı'na dâhil olduktan sonra olan kesimde yaşandığı için bu bölümde Bağdat Paktı üzerinde hususi durulmuştur.