Çocukluk çağında ruhsal travmaya maruz kalma ile kendini sabotaj, mutluluk korkusu ve evlilik kaygısı arasındaki ilişkilerin incelenmesi

Bu araştırmanın amacı, çocukluk çağı ruhsal travmalarından fiziksel istismarının evlilik kaygısı üzerindeki yordayıcı etkisini ve bu ilişkide kendini sabotaj ile mutluluk korkusunun aracılık rollerini incelemektir. Çalışma, ilişkisel tarama modelinde ve nicel araştırma yaklaşımıyla gerçekleştirilmiştir. Araştırma grubunu, travma puanı 45 ve üzeri olan, 20–40 yaş aralığında (x̄ = 28,71; Ss = 5,22) toplam 400 yetişkin oluşturmaktadır. Katılımcıların 268'i kadın 132'si erkektir. Ayrıca %60,5'i lisans mezunudur. Veri toplama aracı olarak Kişisel Bilgi Formu, Çocukluk Çağı Ruhsal Travmaları Ölçeği (fiziksel istismar alt boyutu), Kendini Sabotaj Ölçeği, Mutluluk Korkusu Ölçeği ve Evlilik Kaygısı Ölçeği kullanılmıştır. Verilerin analizinde, demografik değişkenlere göre farklılıkları belirlemek amacıyla bağımsız örneklem t-testi ve tek yönlü ANOVA; değişkenler arası ilişkiler için Pearson korelasyon analizi; aracılık ilişkilerini test etmek için ise Hayes PROCESS Macro Model 6 kullanılmıştır. Bulgular, yaş ve cinsiyetin evlilik kaygısı üzerinde anlamlı etkisi olmadığını, ancak eğitim düzeyine göre anlamlı farklılık bulunduğunu göstermektedir. Korelasyon analizleri, fiziksel istismar ile evlilik kaygısı ve kendini sabotaj arasında düşük düzeyde negatif; kendini sabotaj ile mutluluk korkusu ve evlilik kaygısı arasında ise orta düzeyde pozitif ilişkiler olduğunu ortaya koymuştur. Aracılık analizinde, fiziksel istismarın evlilik kaygısını doğrudan anlamlı biçimde yordadığı, kendini sabotajın bu ilişkide anlamlı bir aracılık rolü üstlendiği belirlenmiştir. Mutluluk korkusunun tek başına aracılık etkisi bulunmazken, fiziksel istismardan kendini sabotaj ve mutluluk korkusu yoluyla evlilik kaygısına uzanan seri aracılık modeli anlamlı bulunmuştur. Araştırmada test edilen hipotezlerden H2, H7, H8, H9, H10 ve H12 desteklenmiştir.