La contradiction systèmatique entre l'ἔχω-logique de Grundlinien et la méthodologie phénoménologique de Hegel

Hegel Tinin Fenomenolojisi kitabında Ben olan Biz ile Biz olan Ben şeklindeki diyalektik özdeşliğin, özbilincin varmayı hedeflediği nihai hedef olarak ortaya koyar. Bu, özbilincin kendisinin birliğinin, bir ötekisinde kurmasıdır. Önce bilincin dünya deneyimi ve ardından özbilincin tarih ve toplum deneyimi, bu özdeşliğe ulaşmaya çalışan bir harekettir. Ancak Hegel'in Hukuk Felsefesinin İlkeleri kitabında kişi, dünyada farklı bir eylemde bulunur: Dünyanın bir kısmını kendisinin kılma ve kendisinin kıldığı bu parçayı da kendi özel mülkiyeti yapma. Dolayısıyla hukuki kişinin dünyada kendisini gerçekleştirmeye başladığı ilk eylem, özel mülkiyet edindiği eylemdir. Özel mülkiyet, Hukuk Felsefesinin İlkeleri'nin devamı boyunca, bir tema olarak merkezde durmaya devam eder. Nihayetinde bu kavram, burjuva sivil toplum ve devlet gibi momentlerde, bu momentlerin kendileriyle karşılıklı bir ilişkiye girer. Ancak Fenomenoloji'deki Ben olan Biz ile Biz olan Ben diyalektiğinin, devlet momenti ile uyuştuğunu söylemek mümkün değildir; devlet momentinde bir özdeşlik kurulmaz, fark mevcuttur. Devletin genel çıkarları ile bireyin özel çıkarları arasında özdeşlik kurulmaz. Hak ile ödev arasında özdeşlik kurulmaz. Bu farklar varlıklarını sürdürürler; devlet yalnızca, bu farkları rasyonal bir şekilde yönetmek için mevcuttur. Dolayısıyla Hukuk Felsefesinin İlkeleri'nde Ben olan Biz ile Biz olan Ben şeklindeki toplumsal ve mantıksal özdeşliğe ulaşılmaz. Bunun nedeni ise Hukuk Felsefesinin İlkeleri'nin daha ilk momentlerinde, yani özel mülkiyet momentinde gözükür. Hukuki kişinin dünyayla kurduğu ilk ilişkinin bir mülk edinme eylemi olması, bir dizi yabancılaşma ilişkisini de beraberinde getirecektir. Bu Hegel'in Hukuk Felsefesinin İlkeleri'nde, aslında Fenomenoloji'deki yönteminden koptuğunu göstermektedir. Fenomenoloji'deki metodoloji uygulanmış olsaydı, Hukuk Felsefesinin İlkeleri'nde farklı sonuçlara varılması gerekirdi. Öncelikle devlet momenti, son terim değil ancak orta terim olarak düşünülmeliydi; yani farkın ortaya çıktığı terim. Son moment ise toplumun kendisi olmalıydı; burjuva sivil toplum değil ancak Ben olan Biz ile Biz olan Ben özdeşliğinin kurulduğu bir toplum.