Kuşaklararası bir perspektiften Halepli yaşlı ebeveynlerin başa çıkma stratejileri: Halep ve İstanbul örneği

Sosyoloji alanındaki araştırmalar, özellikle baba ya da ataya dayalı otoritenin çözülmesiyle birlikte zayıflayan ailevi bağların ve buna eşlik eden kolektif bilincin, Batı toplumunun standart bireyinin psikolojisi üzerindeki etkilerini derinlemesine incelemiştir. Ancak yaşlı bireylerin bağımsız bir araştırma konusu olarak ele alınması, sosyolojinin kendi içsel sorgulama süreçlerinden geçmesinden sonra mümkün olmuştur. Öte yandan göç çalışmaları da yaşlılık olgusunu, özellikle "geride kalanlar" örneğini, uzun süre marjinalleştirmiştir. Bu çalışma, yaşlılık ve göç araştırmalarında önemli bir boşluğu doldurmayı amaçlamakta; özellikle "norm dışı" yaşlı bireylerin ele alınış biçimini sorgulamakta ve çağdaş gerontoloji ile ulusötesi çalışmalarda yaygın olan pozitivist yöntem anlayışına eleştirel bir yaklaşım getirmektedir. Araştırma, Halep'te yaşamaya devam eden yaşlı ebeveynlerin baş etme stratejilerini incelemekte; İstanbul'da çocuklarıyla birlikte yaşayan bazı örnekler üzerinden karşılaştırmalı bir perspektif de sunmaktadır. Kuşaklararası dayanışma ve çelişki (ambivalans) kuramını merkeze alarak ve fenomenolojik yaklaşımlardan da beslenerek, bu tez yaşlı ebeveynlerin teknoloji aracılığıyla iletişim kurma, dini yaşantıya yönelme ve mekâna/aidiyete dair algıları gibi baş etme stratejilerinin, kuşaklararası ilişkiler ve geç yaşlarda ailevi bütünlüğü koruma arzusuyla nasıl şekillendiğini ortaya koymaktadır.