Botanik ile edebi olanın çapraz döllenmesi

Bitkiler hayatta kalmak, büyümek ve türdeş ve türdeş olmayan canlılarla birlikte yaşamlarını sürdürmek için oldukça sofistike stratejileri olan canlılardır. Fakat Aristo'ya dayanan ve bilimi yüzyıllarca etkisi altında bulundurmuş olan, bitkilerin pasif ve duyusuz canlılar olduğu sanısı hala toplumun bitkilere yaklaşımında kendini göstermektedir. Bitkileri etik anlamda göz önünde bulundurma ve onlara dair sorumluluk üstlenme için öncelikle onların görünür kılınması gerekmektedir. Bitki bilimi bitkilerin karmaşıklığını göz önüne getirerek "bitki körlüğü"nü ortadan kaldırmaya yardımcı olmaktadır. Fakat, bilim dışındaki diğer bitki bilgelikleri de "bilimsel" yaklaşıma katkıda bulunup, yer yer ise "bilimsel" yaklaşımın dışarıda bıraktıklarına telafi etmekte veya tamamlamaktadır. Gary Snyder'ın derin ekolojisini yankılayarak, çok çeşitli yaklaşımları bünyesinde barındıran bir Ekopoetika, insan-olmayan, bitkisel ötekinin, "otonomisi ve bütünlüğünü" kabul eden bir dünya görüşü için bir cevap oluşturmaktadır. Howard Nemerov'un "Ağaçları Öğrenmek" şiirinde, şiir ve botanik, özellikle bitki sistematiği bir araya gelerek her iki dilin ağaçları "duymak" ve ağaçları "konuşmak" konusundaki imkanlarını ve sınırlarını irdelemektedir. Öte yandan, Theodore Roethke, Sera şiirleriyle birlikte, varlığın ufak çatlakları ve aralıklarına kadar girip, otları periferik görme alanımızdan çıkararak bu bitkisel "öteki"lere olan bakış açımızı dönüştürmektedir. Sonraki bölüm ise mantarların Snyder, Mary Oliver, ve Marvin Bell şiirlerinde hangi şekillerde meyvelendiğini keşfetmenin yanı sıra, doğa bilgeliğinin, yer/yakın çevre bilgeliğinin ve bilim bilgeliğinin bu şiirlere nasıl sızdığını ve bu bilgi kollarının, mantarlar ve insanlar arasındaki çok-türlü hikayelerin anlatımında yeni metaforlar, bağlantılar, ve örüntüler oluşturmada nasıl yardımcı olduğunu keşfetmektedir.