Erken modern Osmanlı hattat tezkirelerinde yazıya dair söylemler

Bu tez on altıncı yüzyıl sonu ve on sekizinci yüzyılın ilk yarısı arasındaki dönemde yazılmış üç Osmanlı hattat tezkiresini incelemektedir: Mustafa 'Âli'nin Menâkıb-ı Hünerverân (d. 1600), Nefeszâde İbrahim'in (d. 1650-51) Gülzâr-ı Savâb ve Suyolcuzâde Mehmed Necib'in (d. 1758) Devhatü'l-Küttâb adlı eserleri.Metinlerdeki yazı yazma ve hattat figürü temsillerindeki çeşitlilik dikkate alınarak "İslami Hat" kavramının getirdiği sorunlar ve kısıtlamalar ortaya konulmuş ve erken modern Osmanlı dünyasında hat pratiği geniş bir bağlamda ele alınmıştır. Metinlerdeki yazı yazma ve hattat figürü temsillerindeki dönüşümler incelenerek hattın toplumsal, kültürel ve politik alanlardaki değişen rolü sorunsallaştırılmıştır.Türün içeriği ve yapısındaki dönüşümlerin billurlaştığı metin olanDevhatü'l-Küttâb tarihsel bağlamı içinde analiz edilmiştir. Bu analizde on sekizinci yüzyılın ilk yarısında bürokrasi ve ulema çevrelerinde gerçekleşen dönüşümler, yazılı kültürün yayılması, kitap kültürünün aktörleri ve hat alanındaki değişimler odak noktasını oluşturmaktadır.