Developing a model for sustainability of rural heritage in transition: Case of Kayseri bağpınar

Bu tez kırsal miras alanlarının değişim karşısındaki risklere karşı dirençli bir şekilde korunması ve sürdürülmesi üzerine bir model geliştirmeyi ve bu modelin yaşayan miras alanları yaratarak kırsal miras koruma konularına katkıda bulunmayı amaçlamaktadır. Ayrıca tez habitus ve kırsal mirasın organik ilişkisine vurgu yaparak birbirlerine nasıl devingen bir döngüyle bağlı olduklarını açıklar. Geleneksel yapım tekniği, mimari alışkanlıklar ve yerel malzemeyle oluşturulan, temelde işleve bağlı ve düşük bütçeyle inşa edilmiş kırsal kültür mirası, kullanıcılarının habitusunun ortaya çıkardığı gündelik hayat pratiklerini yansıtır. Yerel ve geleneksel bu özgün yaşam biçimleri toplumların kültürleri hakkında bilgiler vererek daha büyük toplulukların anlaşılmasına yardım eder. Bu sebeple habitus ve gündelik hayat pratikleri üzerindeki herhangi bir değişiklik talebi kırsal miras alanlarını doğrudan tehdit eden riskler haline gelmektedir Çalışma habitusun dönüşümüne bağlı ortaya çıkan değişim taleplerinin kırsal miras üzerinde yarattığı tehditlere dikkat çeker ve kırsal miras alanlarında yaratacağı risklerden bahseder. Bazen kırdan kente göç artarken, bazen de kırsal habitus ve gündelik hayat pratikleri üzerinde teknoloji ve modern hayatın getirdiği birtakım değişimler ortaya çıkmaktadır. Bu ilişkiler dengesinin anlaşılması ve oluşan risklerin kırılganlık üzerinden hesaplanarak sürdürülebilir koruma yaklaşımları geliştirmek bu tezin ana amacıdır. Bu kapsamda dönüşüm içerisindeki kırsal miras için bir sürdürülebilirlik modeli (RUHET) geliştirilmiş ve kırılganlık değerlendirmeleri üzerinden koruma stratejileri üretme yöntemleri açıklanmıştır. Model Kayseri ili, Melikgazi ilçesinde bulunan, Bağpınar kırsal miras alanı üzerinde denenmiş ve sonuçlar tartışılmıştır.