Ebu'l Huda ve Şeyh Zafir'in methiyelerinde Sultan II. Abdülhamid'in temsili

Hastalık ve biçimsizliğin hüküm sürdüğü bir çağda, Sultan II. Abdülhamid'in otuz üç yıllık saltanatı, Osmanlı İmparatorluğu'nu 19. yüzyılın sonlarında cereyan eden değişim kasırgasından çıkarmaya yönelik kompleks bir girişimi temsil ediyordu. Bir tarafta Avrupa'nın sömürgeci saldırganlığı, diğer tarafta mali kriz ve milliyetçi uyanışlar gibi iç zorlukların hakim olduğu bu çağa II. Abdulhamid II'in yanıtı "yeni altın rüya" oldu – Osmanlı'nın varlığını korurken Batı modernitesinin bazı unsurlarının alındığı bir simbiyoza dayalı, Osmanlı-İslam mirasının derin katmanlarıyla uyum içinde bir reform paketi. Özellikle Rufaiyye Şeyhi Ebu'l Huda es-Sayyadi ve Şaziliyye Şeyhi Zafir el-Medani gibi Sufi şeyhlerle kurduğu ilişki bu vizyon için kritik bir önem taşıdı. Bu tanışıklık aynı anda stratejik ittifak, gayri resmi diplomasi, meşruiyet inşası, bilgi ağı ve kişisel çıkar ilişkileriyle şekillendi. Her iki dini figür, onu "filozof kral" olarak tasvir ederken, Batı Oryantalizmine karşı çıkan ve Sultan'ın Pan-İslamist politikasını destekleyen özenle hazırlanmış dini-politik metinler ürettiler. J. L. Austin'in edimsel dil teorisi çerçevesinden bakıldığında, bu metinler imparatorluğun bekası ve yenilenmesini sağlayan etkin eylemlerdi. Abdülhamid'in paradoksal yönetim stratejisi, devlet idaresi üzerine sofistike bir tefekkür örneği sergilerken onun kendine özgü yönetimselliğinin başarısı, imparatorluğun çöküşünü ertelemek olabildi.