Yaranın sahnedeki yankıları: Suratına Tiyatro ve Butoh'da yansıtılan savaş sonrası travmanın sesi

Bu çalışma, hem bireysel hem de kolektif travmanın iki radikal biçimde farklı tiyatro geleneği aracılığıyla nasıl ifade edildiğini araştırmaktadır: İngiliz tiyatro geleneğinden In-Yer Face (Suratına) Tiyatrosu ve Japonya'nın performansı sanatı Butoh. Freud ve Cathy Caruth'un travma teorilerine dayanan bu araştırma, edebiyat ve performansın, travmanın sesini dile getiren araçlar olarak nasıl işlev gördüğünü incelemektedir. II. Dünya Savaşı'nın yıkıcı sonuçları ve Japonya'daki nükleer bombalamaların ardından, dünya genelindeki toplumlar, geleneksel yollarla ifade edilmesi imkânsız derin yaralarla baş başa kalmıştır. Grafik şiddet, sözlü saldırganlık ve yoğun duygusal anlatımıyla öne çıkan In-Yer-Face Tiyatrosu, izleyiciyi doğrudan karşısına alarak geleneksel tiyatro sınırlarını yıkar ve onları eyleme geçmeye zorlar. Buna karşın Butoh, sessizliğe, grotesk fiziksel ifadelere ve sembolik imgelerle travmayı içselleştiren, bedensel bir deneyim olarak ortaya koyan bir anlatım biçimine dayanır. Sarah Kane'in Blasted ve Kazuo Ohno'nun My Mother adlı eserlerinin karşılaştırmalı analiziyle, bu tez her bir tiyatro biçiminin travmayı performansa nasıl dönüştürdüğünü incelemekte, yaklaşımlarındaki kültürel farklılıkları ortaya koymaktadır. Her iki gelenek de izleyiciyi sarsmayı ve uyandırmayı amaçlasa da, kullandıkları yöntemler,sözlü vs. fiziksel, yüzleştirici vs. düşünsel,ulusal tarihleri, estetik değerleri ve acı kavrayışlarındaki farklılıkları yansıtmaktadır. Bu araştırma, her iki tiyatro biçimi hakkındaki bireysel akademik çalışmalara katkıda bulunmasının yanı sıra, travmanın performatif ifadesine dair kültürlerarası özgün bir bakış açısı da sunmaktadır. Anahtar Kelimeler: Travma teorisi, In-Yer-Face/Suratına Tiyatro, Butoh, Kolektif Travma, Performans Çalışmaları