Recollections and spatial experience in the literature classroom: A Narrative inquiry within the postromantic theory of education

Her bireyin öğrenme yolunda kendi duyguları ve deneyimselliği vardır. Birçok eğitim yaklaşımı ve teorisi, insan öğrenimini hatırlama ve bellek becerilerinin bir parçası olarak görür. Ayrıca, bu teoriler, edebiyat sınıflarında insan zekâsını ve yaratıcılığını harekete geçirmek için hayal gücü becerilerini ve deneyimselliği ön plana çıkarır. Geleneksel sınıf deneyimlerine ve yöntemlerine karşı olarak, Postromantik çerçeve mekânsal etkileşimi, hayal gücünü ve hafızayı vurgular. Ayrıca, Postromantik eğitim teorisi, sınıf dinamiklerini ve öğrenme süreçlerini insan (human learner) perspektifinden inceler ve öğrenenlerin "hatırlama" ve "anımsama"sının öğrenmede kritik bir role sahip olduğunu ortaya koyar. Nitel araştırma desenine sahip bu çalışma, öğrencilerin anılarını incelemek ve Postromantik ilkeler ve öncelikler hakkındaki geriye dönük ve yansıtmacı anlatılarını analiz etmek için anlatı araştırması protokolünü kullanmıştır. Çalışmada yer alan 11 katılımcı, Türkiye'deki bir İngiliz Dili ve Edebiyatı Bölümü'nde öğrenim gören öğrenciler arasından seçilmiştir. Nitel ölçümler ve veri toplama araçları kullanılmış, değerlendirme ve tartışma sürecinde anlatı araştırması yöntemleri izlenmiştir. Çalışma, öğrencilerin edebiyat sınıfı deneyimlerinin nasıl epizodik ve epifanik anılar ürettiğini, hayal gücünü teşvik ettiğini ve duygusal katılım, yanıtlayıcı stratejiler, yaratıcı katılım ve yansıtıcı bellek ile iç motivasyonu artırdığını ortaya koymuştur. Çalışma göstermektedir ki: (a) uzamsal etkileşim stratejileri deneyimselliği artırır; (b) yaratıcı etkinlikler ve vektörel değerlendirme, olumlu duygusal geri bildirim ve etkileyici bellek birikimini geliştirir; (c) insanlar (human learners), deneyimsel öğrenme sürecinde daha ileri bilişsel gelişim (cognition) ve farkındalığa (recognition) yol açan epizodik bellek ve yaratıcı hayal gücü geliştirir; (d) öğrencilerin ders öncesindeki yetersiz semantik bellekleri ve düşük düzeydeki kuramsal hazır bulunuşlukları, öğrenme uzamıyla aktif etkileşimlerini olumsuz etkileyen faktörlerdir. Mevcut 'öğrenme alışkanlıkları, öğrenme stratejileri, öğrenme tutumları ve öğrenme inançları', teorik, kavramsal ve eleştirel içeriklerle bağlantı kurmayı zorlaştırmakta ve bu durum, 'epifanik bellek' geliştirmelerini engellemektedir. Çalışma, edebiyat sınıfı ortamının deneyimsel bir öğrenme alanına dönüşmesi için dönem başında yöntem, öğrenmenin doğası ve vektörel değerlendirme araçları hakkında öğrencileri hazırlayıcı atölye çalışmaları ve seminerlere ihtiyaç duyulduğunu ortaya koymaktadır. Bu tür çalışmalar, bellek ve hafızayı harekete geçirmek, artırmak ve oluşumlandırmak için gereklidir; bu, içeriğin anlaşılıp bağ kurulması, öğrenmenin deneyimselleştirilmesi ve bilginin yeniden yapılandırılması açısından temel teşkil eder. Çalışma, içeriğin içselleştirilmesi ve deneyimin yeniden yapılandırılması için gerekli olan bellek ve hafıza birikimini sağlamak amacıyla edebiyat sınıfı ortamının deneyimsel bir öğrenme alanına dönüştürülmesi gerektiği sonucuna varmıştır. Anahtar Kelimeler: Postromantik çerçeve, edebiyat sınıfı, mekânsal etkileşim, epizodik bellek, vektörel değerlendirme