Ergenlerin şiddete yönelik tutumları ile annenin belirsizliğe tahammülsüzlüğü arasındaki ilişkide babanın belirsizliğe tahammülsüzlüğünün aracı rolü

Bu çalışmanın temel amacı, ergenlerde şiddete yönelik tutum ile annenin belirsizliğe tahammülsüzlük düzeyi arasındaki ilişkiyi incelemek ve bu ilişkide babanın belirsizliğe tahammülsüzlük düzeyinin aracı rolünü test etmektir. Çalışma grubu, Sakarya'nın Akyazı ve Hendek ilçeleri ile Ankara'nın Mamak bölgesinde seçilen 201 kadın ve 110 erkek olmak üzere toplam 311 lise öğrencisinden oluşmaktadır. Ergenlerin şiddet tutumlarını ölçmek için "Ergenlerin Şiddete Yönelik Tutumları Ölçeği", ebeveynlerin belirsizliğe tahammülsüzlük düzeyini tespit etmek içinse "Belirsizliğe Tahammülsüzlük Ölçeği" kısa formu kullanılmıştır. Araştırmada, ergenlerin şiddete yönelik tutumları ile anne ve babanın belirsizliğe tahammülsüzlük düzeyi arasındaki ilişkiyi belirlemek amacıyla korelasyon analizi yapılmıştır. Ayrıca, ergenlerin şiddet tutumlarının cinsiyete göre farklılaşıp farklılaşmadığı bağımsız örneklem t-testi, sınıf düzeyine göre farklılaşma ise ANOVA ile incelenmiştir. Ergenlerde şiddete yönelik tutum ile annenin belirsizliğe tahammülsüzlük düzeyi arasındaki ilişkide babanın belirsizliğe tahammülsüzlüğünün aracı rolünün incelenmesi ise AMOS yazılımı ile gerçekleştirilmiştir. Araştırma sonuçları, ergenlerde şiddete yönelik tutum hem anne hem de baba belirsizliğe tahammülsüzlük düzeyleriyle pozitif yönlü ve düşük düzeyde anlamlı bir ilişki içerisinde olduğunu ortaya koymuştur. Elde edilen sonuçlara göre şiddete yönelik tutumlar, cinsiyet değişkenine göre anlamlı farklılık göstermektedir. Erkek öğrencilerin şiddete yönelik onaylayıcı tutumlarının kız öğrencilere göre daha yüksek olduğu görülmüştür. Sınıf düzeyi değişkenine yönelik bulgular ise öğrencilerin şiddete yönelik tutumlarının öğrenim gördükleri sınıfa göre anlamlı biçimde farklılaştığını göstermektedir. 9. sınıf ile 10. sınıfta bulunan öğrenciler arasında bir farklılaşma yokken, 9. sınıf öğrencilerinin şiddeti benimseme düzeylerinin 11. ve 12. sınıf öğrencilerine göre daha yüksek olduğu saptanmıştır. AMOS ile gerçekleştirilen yol analizi, babanın belirsizliğe tahammülsüzlüğünün, anne belirsizliğe tahammülsüzlük ile ergenin şiddete yönelik tutumu arasındaki ilişkide aracı bir rol oynadığını göstermiştir. Sonuç olarak, ebeveynlerin belirsiz durumlarla baş etme becerilerindeki yetersizlik, ergenlerin şiddeti normalleştirme eğilimlerini artıran önemli bir faktör olarak karşımıza çıkmaktadır. Elde edilen bulgular, alan yazını ile tartışılarak, araştırma sonuçlarına ve gelecekte yapılacak çalışmalara yönelik önerilerde bulunulmuştur.