Ergenlik dönemi din eğitiminde akran etkisi ve uyma davranışları üzerine nitel bir araştırma

Ergenlik dönemi hızlı fiziksel ve duygusal gelişimin yaşandığı bir dönemdir. Bu dönemde sosyal gelişim alanında da değişiklikler yaşanmaktadır. Ergenin ilgisi akranlarına yönelir ve arkadaşları ile daha fazla paylaşımda bulunmaya başlar. Ergen bu yüzden akranlarının sosyal etkisine oldukça açıktır. Bu dönemde verilecek din eğitiminde bu sosyal etki dikkate alınmalıdır. Bu araştırma; ergenlik dönemi din eğitiminde akran etkisi ile uyma davranışları üzerinde durmaktadır. Araştırmanın amacı, ergenlik dönemi din eğitiminde akran etkisinin ve bu dönemdeki gençlerin, din konusunda grup içerisinde akranları ile gösterdikleri uyma davranışlarını ortaya koymaktır. Yine din eğitimi alanında ergenlerin akranlarından nasıl etkilendiklerini ve bu konuda gösterdikleri uyma davranışlarını belirlemek hedeflenmektedir. Araştırmada, nitel araştırma yöntemlerinden olgubilim/fenomenoloji deseni tercih edilmiştir. Araştırmanın çalışma grubu; öğrencilerin akran ilişkilerinin din eğitimi bağlamında incelenmesine olanak sağlaması için amaçlı örnekleme yöntemlerinden kolay ulaşılabilir durum örneklemesi tercih edilmiştir. Araştırmanın çalışma grubu Ankara ili Etimesgut ilçesinde Milli Eğitim Bakanlığına bağlı aynı bölgedeki bir İmam Hatip Lisesi ve bir Anadolu Lisesinde öğrenim gören 22 öğrenciden oluşmaktadır. Çalışma grubunda ulaşılmak istenen arkadaş/akran grubu olduğu için öğrenciler gönüllülük esasına göre grup şeklinde seçilmiştir. Bu araştırma kapsamında veriler; yarı yapılandırılmış görüşme soruları ile elde edilmiştir ve betimsel analize tabi tutulmuştur. Araştırmanın bulgularında ise, ergenlik döneminde ergenlerin dini tutum ve davranışlar konusunda akranlarından etkilendikleri ve uyma davranışları gösterdikleri sonucuna ulaşılmıştır.