Erişkin hastalarda şeffaf plaklarla maksiller posterior dişlerin distalizasyonu sırasında üst kesici dişlerdeki ankraj kaybının değerlendirilmesi

Sınıf II maloklüzyonlar, ortodonti pratiğinde en sık gözlenen anomalilerden biridir. Sınıf II molar ilişkinin çekimsiz tedavisinde uygulanan en yaygın stratejilerden biri maksiller molar dişlerin distalizasyonudur. Son yıllarda, hasta uyumuna bağımlılığı azaltmak için çeşitli ağız içi aygıtlar geliştirilmiştir. Bununla birlikte, bu aygıtlar bile distalizasyon sırasında maksiller molar dişlerin istenmeyen şekilde devrilmesine veya öndeki kesici dişlerde ankraj kaybına neden olabilir. Maksiller molar dişlerin distalize edilmesi için genellikle anterior dişlerden destek alınır ve sıralı distalizasyon sırasında ilk etapta, üst kesici dişler, daha da mesiale devrilir. Günümüzde, geleneksel ortodontik tedavilere daha estetik ve konforlu alternatifler arayan yetişkin hasta sayısının artması nedeniyle, şeffaf plaklarla ortodontik tedavi giderek daha yaygın bir tercih haline gelmiştir. Yaptığımız bu prospektif çalışmayla, sınıf II maloklüzyona sahip hastalarda şeffaf plaklarla distalizasyon yapılması ve tedavi esnasında üst keser dişlerdeki ankraj kaybının (keser dişlerin mesiale hareket etmesi) belirlenmesi ve literatürdeki bu konuya ait eksikliğin giderilmesi hedeflenmiştir. Çalışmamıza 18 yaş üzerinde olan toplam 24 hasta çalışmaya dahil edilmiştir. Hastalar randomize şekilde %30 ve %50 sekanslı distalizasyon grubu olma üzere iki gruba ayrılmıştır. Tedavi başında (T0) ve distalizasyon sonunda (T1) alınan dijital tarama modelleri ve sefalometrik filmler üzerinde yapılan ölçümler, grup içinde ve gruplar arası olacak şekilde karşılaştırılmış olup iskeletsel, dental ve yumuşak doku değişimleri değerlendirilmiştir. Distalizasyon sonunda yapılan lateral sefalometrik analizlerde iskeletsel olarak anlamlı bir değişiklik kaydedilmemiştir. Dişsel ölçümlere baktığımızdaysa; maksillar molar dişlerin anlamlı düzeyde distale devrilerek hareket ettiği ve üst kesici dişlerin anterior yönde yer değiştirdiği tespit edilirken, dişlerin vertikal hareketlerinde anlamlı bir değişiklik meydana gelmediği gözlenmiştir. Yumuşak doku ölçümlerinde her iki grupta da üst dudağın protrüze olduğu ve nasolabial açının azaldığı tespit edilmiştir. Gruplar arası karşılaştırmada %30 sekanslı distalizasyon grubunda anterior dişlerin anlamlı derecede daha fazla protrüze ve prokline olduğu bulunmuştur. Distalizasyon sonunda yapılan dijital model analizinde her iki grupta da posterior dişlerin anlamlı derecede distale hareket ederken, anterior dişlerin ankraj kaybettiği görülmüştür. Posterior dişler arası transves genişlikte artış meydana gelmiştir. Ayrıca posterior dişler distalize olurken aynı zamanda distopalatinal rotasyona uğramışlardır. Gruplar arası karşılaştırmalarda ölçümler arasında anlamlı bir fark tespit edilememiştir. Çalışmamızın sonucunda, şeffaf plaklarla distalizasyonun başarılı şekilde gerçekleştirilebildiği, fakat distalizasyon hareketine tepki olarak anterior bölgede ankraj kaybedildiği ve bu ankraj kaybının %30 sekanslı distalizasyon grubunda daha fazla olduğu bulunmuştur.