The evaluation of an early childhood intervention program: A long-term follow-up study

Yaşamlarının ilk yıllarında düşük uyaranlı bir ortamda yoksulluk ve kötü ebeveynlik deneyimleyen çocuklar, gelişimsel alanlarda sorunlar geliştirmeye yatkındır. Ev ziyareti temelli müdahaleler, dezavantajlı ailelerde ebeveynlik becerilerini ve çocuk gelişimini destekleme konusunda umut vericidir, ancak program faydalarının kalıcılığına ilişkin değerlendirmeler nadirdir. Çalışmanın amacı, İstanbul95 Aile Rehberlik Programı için 3 yıllık bir izleme çalışması gerçekleştirerek müdahale anneleri ve 5 yaşındaki çocuklarından oluşan bir alt örneklemde elde edilen faydaların kalıcılığını incelemektir. Müdahale çocuklarının gelişimsel alanlarda kontrol çocuklarından daha yüksek puan alması öngörülmektedir. İkinci olarak, müdahale annelerinin kontrol grubu annelerine kıyasla 5 yaşındaki çocuklarına karşı destekleyici ebeveynlik uygulamalarını daha sık sergilemeleri beklenmektedir. Son olarak, ebeveynlerin 18 ay-destekleyici ebeveynlik davranışlarının müdahalenin çocukların 5 yaşındaki sonuç davranışlarına etkisinde aracılık etmesi beklenmektedir. Ebeveynlik ve çocuk gelişimi açısından müdahale ve kontrol grupları arasında çocukların kelime dağarcığı dışında istatistiksel olarak anlamlı bir fark bulunmamıştır. Ayrıca okul öncesi eğitime kaydolan müdahale çocukları okula hazırlık becerilerinde daha iyi performans göstermişlerdir, ancak aynı örüntü kontrol çocukları arasında bulunmamıştır. Sonuçlar geçmiş araştırmalar ışığında tartışılmış ve araştırma tasarımı ve program uygulamalarıyla ilgili önerilerde bulunulmuştur.