Erken Cumhuriyet dönemi (1923-1950) Türk hikâyeciliğinde çocuk kavramı

1923-1950 yılları arasındaki Türk hikâyeciliğinde, Cumhuriyet'in kuruluşunun getirdiği toplumsal ve kültürel dönüşümün izleri, çocuk kavramının temsilinde de kendini gösterir. Bu dönemde, Batı edebiyatının etkisinde kalan yazarlar, çocuk figürünü gerçekçi ve psikolojik derinliğe sahip bir şekilde tasvir etmeye çalışırken, aynı zamanda geleneksel Türk edebiyatının etkilerini de sürdürmüşlerdir. Çalışma, bu dönem hikâyelerinde, çocuğun toplumsal değişimler karşısındaki konumunu, aile yapısındaki yerini, eğitim ve yetiştirme yöntemlerinin etkisini ve çocukluğun bireysel ve toplumsal anlamını araştırarak, bu dönemde çocuk figürünün nasıl şekillendiğini, nasıl bir kimliğe büründüğünü ve hangi değerleri temsil ettiğini analiz eder. Çalışmada, dönemin önemli hikâyecilerinin eserleri incelenerek, çocuk kavramının toplumsal sorunlar, millîyetçilik, eğitim, aile, yoksulluk, savaş gibi temaların çerçevesinde nasıl işlendiğini, çocuk karakterlerinin hangi sembolik anlamları taşıdığını ve dönem edebiyatının genel akımına nasıl bir katkı sağladığını ortaya koymayı amaçlar. Bu analiz, dönemin sosyal ve kültürel yapısını, çocuk kavramının geçirdiği değişimi ve edebiyatın toplumsal aynası olma özelliğini daha iyi anlamamızı sağlayacaktır. Anahtar Kavramlar: Erken Cumhuriyet Dönemi, Türk Hikâyeciliğinde Çocuk, Çocuk, Çocuk Kavramı.