Erken dönem uyum bozucu şemalar ile romantik ilişki inançları arasındaki ilişkide kendilik algısının aracı rolü

Bu araştırmanın amacı erken dönem uyum bozucu şemalar ile romantik ilişki inançları arasındaki ilişkide kendilik algısının aracı rolünü incelemektir. Araştırmaya bilgilendirilmiş onam formu aracılığı ile onay alınmış 153 kadın ve 147 erkek olmak üzere toplam 300 kişi katılmıştır. Çalışmada belirtilen değişkenleri ölçmek amacıyla katılımcılara Kişisel Bilgi Formu, Young Şema Ölçeği Kısa Form (YŞÖ – KF3), Romantik İlişkilerde Akılcı Olmayan İnançlar Ölçeği ve Sosyal Karşılaştırma Ölçeği kullanılmıştır. Yapılan analizler sonucunda, erken dönem uyum bozucu şemalar ile romantik ilişki inançları arasında pozitif yönde ve orta düzeyde bir ilişki bulunmuştur. Erken dönem uyum bozucu şemalar ile kendilik algısı arasındaki ilişkiye bakıldığında, negatif yönlü ve orta düzeyde bir ilişki bulunmuştur. Kendilik algısı ile romantik ilişki inançları arasındaki ilişkiye bakıldığında ise, negatif yönlü ve orta düzeyde bir ilişki olduğu saptanmıştır. Çalışma grubunu oluşturan katılımcıların romantik ilişki inançlarına yönelik önerilen model Yapısal Eşitlik Modeli ile test edilmiştir. Verilerin analizinde SPSS 25 ve AMOS 24 programları kullanılmıştır. Araştırmada ilk olarak oluşturulan modelin doğrulanan ölçme modellerine dayalı olarak, yapısal model test edilmiş ve doğrulanmıştır. Modelin uyum indekslerinin iyi uyum verdiği ve elde edilen katsayıların istatiksel olarak anlamlı olduğu saptanmıştır. Erken dönem uyum bozucu şemalar ile romantik ilişki inançları değişkeni arasındaki ilişkide kendilik algısının aracı rolüne yönelik kurulan yapısal modelin iyi uyuma sahip olduğu belirlenmiş ve kendilik algısının modelde aracılık rolü olduğu görülmüştür.