Farkli final oklüzyon oluşturma yöntemlerinin üç boyutlu cerrahi planlamaya etkilerinin değerlendirilmesi

Ortognatik cerrahide başarılı sonuçlar için doğru final oklüzyonun belirlenmesi kritik öneme sahiptir. Bu çalışma, üç boyutlu ortognatik cerrahi planlamasında final oklüzyon belirleme için kullanılan dört farklı yöntemi değerlendirmiştir. Çift çene cerrahisi planlanan iskeletsel Sınıf III maloklüzyona sahip on iki hasta bu retrospektif karşılaştırmalı çalışmaya dahil edilmiştir. Dört yöntem değerlendirilmiştir: geleneksel alçı model artikülasyonu (Yöntem 1), manuel artikülasyonlu 3D baskılı modeller ile yarı dijital yaklaşım (Yöntem 2), 3Shape OrthoSystem kullanılan tam dijital yaklaşım (Yöntem 3) ve Dolphin Imaging yazılımı kullanılan tam dijital yaklaşım (Yöntem 4). Her hasta tüm yöntemlerde kendi kontrolü olarak kullanılmıştır. İki operator kapanışları tekrarlayarak oluşturmuştur. Geomagic Control X yazılımı kullanarak bağımsız ölçümler yapılmış, üç boyutlu lineer sapmalar ve açısal ölçümler analiz edilmiştir. Klinik kabul edilebilirlik eşikleri lineer sapmalar için <2mm, açısal sapmalar için <2° olarak belirlenmiştir. İstatistiksel analiz tekrarlanan ölçümler ANOVA, Friedman testi ve sınıf içi korelasyon katsayılarını içermiştir. Tüm yöntemler klinik olarak kabul edilebilir doğruluk göstermiştir. Yöntem 2 en küçük medyan sapmalarla (0,27-0,46mm) üstün performans sergilemiştir. Değerlendiriciler arası güvenilirlik anterior landmarklar için mükemmel (ICC >0,95), posterior landmarklar için iyi (ICC >0,89) bulunmuştur. Yöntem 2 en yüksek klinik kabul edilebilirlik oranlarına ulaşırken, dijital yöntemler özellikle posterior landmarklarda artmış değişkenlik göstermiştir. LL6 landmarkı Z-ekseni farklılıklarında anlamlı sonuçlar göstermiş (p=0,030), Yöntem 2 %91,7 kabul edilebilirlik sağlarken Yöntem 4 için bu oran %50 olmuştur. Yarı dijital yaklaşım şu anda teknolojik ilerleme ile klinik güvenilirlik arasında optimal dengeyi sunmaktadır. Tam dijital yöntemler umut vaat etmekle birlikte, dokunsal geri bildirim içeren yaklaşımları değiştirmeden önce iyileştirmeye ihtiyaç duymaktadır. Haptik teknoloji ve yapay zeka entegrasyonu gelecekte dijital iş akışlarına tam geçişi mümkün kılabilir.