Konvansiyonel, üç boyutlu ve kazıma ile üretilen protez kaide materyallerine farklı astar materyallerinin eklenmesinin incelenmesi

Bu in vitro çalışmanın amacı, farklı üretim yöntemleriyle elde edilen protez kaide materyallerine uygulanan klinik ve laboratuvar tipi yumuşak ve sert astar materyallerinin çekme bağlanma dayanımlarını karşılaştırmalı olarak değerlendirmektir. Konvansiyonel (ısı ile polimerize PMMA), eksiltmeli (CAD-CAM frezeleme yöntemiyle üretilmiş PMMA) ve eklemeli (3D baskı) olmak üzere üç farklı üretim yöntemi kullanılarak hazırlanan protez kaide materyalleriyle, biri laboratuvar (Molloplast-B) ve biri klinik (GC Reline Soft II) olmak üzere iki farklı silikon bazlı yumuşak astar ve bir adet klinik sert astar (Ufi Gel Hard C) kombinasyonu oluşturulmuştur. Bu şekilde toplam dokuz deney grubu elde edilmiştir. Her örneğe evrensel bir test cihazı kullanılarak çekme testi uygulanmış ve bağlanma dayanımları megapaskal (MPa) cinsinden kaydedilmiştir. Kırık tipleri de yapışkan, kohezyonel ve karışık olarak sınıflandırılmıştır. İstatistiksel analizler SPSS 28.0 programı kullanılarak yapılmıştır. Verilerin dağılımına bağlı olarak tek yönlü ANOVA, Kruskal-Wallis ve uygun post hoc testler uygulanmıştır. Anlamlılık düzeyi p<0,05 olarak kabul edilmiştir. Analizler sonucunda, dokuz grup arasında bağlanma dayanımı açısından istatistiksel olarak anlamlı farklılıklar tespit edilmiştir (p<0,001). En yüksek bağlanma dayanımı Ufi Gel Hard C–konvansiyonel PMMA grubunda (12,56 MPa), en düşük bağlanma dayanımı ise GC Reline Soft II–3D baskı grubu (1,28 MPa) olarak belirlenmiştir. Tüm kombinasyonlar, klinik olarak kabul edilebilir minimum sınır olan 0,44 MPa'nın üzerinde değerler göstermiştir. Laboratuvar ortamında uygulanan astar materyalleri, klinikte doğrudan uygulananlara kıyasla daha yüksek bağlanma dayanımı sunmuştur. Kırık tipleri üretim yöntemine göre farklılık göstermiş; 3D baskı gruplarında yapışkan kırıklar daha sık gözlenirken, konvansiyonel ve frezelenmiş gruplarda kohezyonel ve karışık kırıklar daha yaygın bulunmuştur. Sonuç olarak hem kullanılan astar materyali tipi hem de protez kaide materyalinin üretim yöntemi bağlanma dayanımı üzerinde belirleyici rol oynamaktadır. Özellikle 3D baskı yöntemiyle üretilen protez kaide materyalleri en düşük bağlanma performansını göstermiştir. Bu nedenle, eklemeli üretim teknolojilerinde relin işlemlerinin klinik başarısını artırmak amacıyla yeni yüzey işlem protokollerinin geliştirilmesi gereklidir.