Ortodontik şeffaf plaklarda kullanılan farklı ataçman tiplerinin uyumunun elektron mikroskobu ile değerlendirilmesi

Bu çalışmada, Elektron Mikroskobu (SEM) kullanılarak farklı ortodontik şeffaf plak materyalleri ve ataşman tasarımları arasındaki uyumluluk değerlendirilmiştir. Araştırma, uyum sorunlarını en aza indirerek diş hareketlerini optimize etmek için ataşmanlar ve plaklar arasındaki boşluk mesafelerini ölçmeyi amaçlamıştır. 56 örnek dört gruba ayrılmıştır: Duran+ plaklarla dikdörtgen ataşmanlar, Zendura FLX plaklarla dikdörtgen ataşmanlar, Duran+ plaklarla optimize ataşmanlar ve Zendura FLX plaklarla optimize ataşmanlar. Ataşmanlar sığır kesici dişlerine yapıştırılmış, plaklar bunların üzerine ısıyla şekillendirilmiş ve kesit örnekleri 250x büyütmede SEM kullanılarak analiz edilmiştir. Ölçümler dikdörtgen ataşmanlar için yedi noktadan ve optimize ataşmanlar için beş noktadan alınmıştır. Sonuçlar, 14,75±1,41μm ile 91,07±3,11μm arasında değişen boşluklarla test edilen hiçbir kombinasyonla mükemmel adaptasyonun elde edilemediğini göstermiştir. Zendura FLX, dikdörtgen ataşmanlarla Duran+'dan önemli ölçüde daha iyi adaptasyon göstermiştir (42.10±1.07μm'ye karşı 44.52±1.51μm, p<0.001). Optimize ataşmanlar, dikdörtgen ataşmanlara göre daha iyi genel adaptasyon göstermiştir. Tüm materyal-ataşman kombinasyonları, en büyük boşluklar dişeti sınırlarında (67.18- 91.07μm) ve en küçük boşluklar düz bukkal yüzeylerde (14.75-20.98μm) olmak üzere bölgesel varyasyon modelleri göstermiştir. Bu bulgular, belirli ortodontik hareketlerdeki klinik sınırlamaları açıklamakta ve ortodontik tedavide plak tasarımı ve ataşman seçiminin iyileştirilmesi için mekanik temel sağlamaktadır.