Farelerde siklofosfamidle oluşturulan deneysel sistit modelinde fosaprepitantın terapötik etkisinin ve olası mekanizmalarının incelenmesi

İnflamatuar süreçlerin inhibisyonu, interstisyel sistit (IC) tedavisi için önemli bir terapötik hedeftir. Son raporlar, nörokinin 1 reseptörü (NK1R) antagonistlerinin inflamatuvar temelli hastalıklarda önemli terapötik rollere sahip olduğunu göstermektedir. Bu çalışmada, siklofosfamid (SFD) kaynaklı sistitte bir NK1R antagonisti olan fosaprepitantın (FOS) olası üroprotektif etkisini araştırdık. Sistit modeli, yedi gün boyunca birer gün arayla çoklu SFD (80 mg/kg; i.p.) enjeksiyonu ile oluşturuldu ve fareler yedi ardışık gün boyunca FOS (20 ve 60 mg/kg/gün; i.p.) veya serum fizyolojik ile tedavi edildi. Detrusor kontraktilitesi, mesane vasküler geçirgenliği, miyeloperoksidaz (MPO) aktivitesi ve TLR4 yolağının protein ekspresyon seviyeleri fare mesanesinde değerlendirildi. Detrusor şeritlerinin karbakol ve elektriksel alan stimülasyonuyla uyarılan kasılmaları SFD ile tedavi edilen farelerde önemli ölçüde arttı ve bu artış FOS (60 mg/kg/gün) tedavisi ile önemli ölçüde azaldı (p˂0.001, p˂0.05). Özellikle, mesane vasküler geçirgenliği SFD ile indüklenen sistitte belirgin şekilde arttı ve bu durum FOS (60 mg/kg/gün) tedavisi ile azaldı (p˂0.01). MPO aktivitesi sistit grubunda önemli ölçüde artarken, FOS (20 ve 60 mg/kg/gün) tedavisi mesane dokusunda bu aktiviteyi önemli ölçüde baskıladı (p˂0.001). TLR4 ekspresyonu sistit ile artmasına rağmen, MyD88 ve p-NFκBser536/total NFκB oranı değişmedi, FOS (20 ve 60 mg/kg/gün) tedavisi TLR4 ekspresyonunda önemli bir azalmaya neden oldu (p˂0.001) ve bu durum FOS'un antiinflamatuar etkisinin olabileceğini gösterdi. Sonuç olarak FOS, MPO aktivitesini ve TLR4 ekspresyonunu inhibe ederek detrusor aşırı aktivitesini ve inflamatuar yanıtı iyileştirdi ve bunun sonucunda FOS tedavisiyle SFD kaynaklı sistitte fonksiyonel ve histolojik iyileşme sağlandı.