Uptake, transport and seed deposition of zinc in wheat and maize under varied zinc and nitrogen supply

Kronik çinko (Zn) eksikliği iki milyardan fazla insanı etkileyen önemli bir sağlık sorunudur ve temelinde Zn bakımından fakir tahıllara (buğday, pirinç ve mısır) olan bağımlılık yatmaktadır. Bu proje, buğday ve mısırda genetik ve agronomik Zn biyofortifikasyonunun bireysel ve kombine etkilerini ortaya çıkarmak için yürütülmüştür. Birinci bölüm, buğday ve mısır türleri arasında yapraktan uygulanan Zn'nun alımı ve taşınmasındaki farklılıkta rol oynayan mekanizmaların anlaşılmasına odaklanmıştır. Yapraktan uygulanan Zn'nun alımı ve taşınması bakımından, buğdayın mısırdan üstün olduğu gösterilmiştir. İkinci bölümde farklı azot (N) uygulamalarının mısır ve buğdayın Zn alımı ve birikimine etkisi araştırılmıştır. Buğday ve mısıra uygulanan N arttıkça yeşil aksamda daha fazla Zn birikmiş ve yapraktan uygulanan Zn'nun alımı önemli oranda artmıştır. Üçüncü bölümde, genetik olarak biyofortifiye edilmiş HarvestPlus genotiplerinin büyüme, tane verimi ve besin alımını iyileştirmek üzere toprak, yaprak ve toprak + yaprak formunda uygulanan Zn gübrelemesinin etkinliği incelemiştir. Biyofortifiye edilmiş genotiplerinin konvansiyonel çeşitlere göre toprak ve/veya yaprağa uygulanan Zn'yu daha etkin bir şekilde alma, kullanma ve taşıma kapasitesine sahip olduğu gösterilmiştir. İnsanda Zn eksikliği ile başa çıkmak üzere kullanılabilecek en sürdürülebilir yöntemin tahılların tane Zn konsantrasyonunu arttırmak üzere genetik ve agronomik biyofortifikasyon stratejilerinin birleştirilmesi olduğu sonucuna varılmıştır.