Arıtma çamurlarında ileri arıtma sürecinde mikrokirleticilerin akıbeti: Triklosan, ciprofloxacin ve oxytetracycline giderimi

Antimikrobiyaller atıksu ortamlarında insan aktiviteleri sonucu organik kirleticiler olarak ortaya çıkmaktadırlar. Açığa çıkan diğer organik kirleticilerin aksine antimikrobiyallerin ikincil kirliliğe sebebiyet verme potansiyelleri vardır. Antimikrobiyal ve antimikrobiyallere dirençli bakteriyellerin çevresel risklerini azaltabilmek için bu kirleticilerin evsel çamur ortamında arıtılması önemlidir. Bu gerçekler göz önüne alındığında, antimikrobiyal Triklosan'ın (TCS) Isı/Demir/Persülfat süreci ile ikincil evsel çamur sistemlerinden giderimi araştırılmıştır. Dizayn edilmiş deneysel yöntem uygulanarak seçilmiş parametrelerin kombinasyonlarının bu termokimyasal süreç üzerindeki etkileri değerlendirilmiştir. Triclosan'ın, 75 °C'de 90 dakika arıtma süresi, 22.7 Mm persülfat dozu ve Fe2+/S2O82– =0.5 uygulandığında 99.9% 'dan dan fazla giderim verimi elde edilmiştir. Persülfat dozu ve sıcaklık artışı TCS giderimini artırırken Fe2+ dozunun artması arıtma verimini düşürmüştür. Ancak, persülfat sürecine demir ilavesi antimikrobiyal giderimi için gerekli süreyi azaltmış, çamur çözünürlüğünü arttırmış ve çamurda sülfat ve hidroksil radikallerinin oluşması sonucu AOX değerlerini düşürmüştür. Ayrıca, persülfat sürecine demir ilavesinin olumlu etkileri arasında çamurun katı fazından fosfor kazanımı ve çamur susuzlaştırılmasının arttırılması gibi etkiler de gözlenmiştir. Mikrodalga destekli persülfat aktivasyonu uygulaması sonucu, çamurda bulunan ekstre edilebilen proteinin Isı/Fe2+/S2O82– arıtımı ile elde edilen çamurdakinden daha düşük olduğu bulunmuştur.