Belgesel tiyatroda konukseverlik oluşumu: Kitlesel medya ve insan hakları ihlallerinin yansımaları

Bu tez, büyük ölçüde gerçek olaylara dayalı olan ve medya ile benzer teknikler kullanan belgesel tiyatronun, medyanın 'öteki' temsillerinde göze çarpan hiyerarşileşmeyi nasıl yıktığı sorusunun üzerinde durmuştur. Sıklıkla 'ev sahibi' rolünü benimseyen ve kim(ler)in 'eve' ya da 'millete' ait olup olmadığının sınırların çizen medyanın aksine, belgesel tiyatro belli bir grup egemenliğinin altını oymak adına tiyatronun özneleri arasında 'karşılıklı konukseverlik ilişkileri' inşa eder. Bu karşılıklı konukseverlik, belgesel oyunların kendi iletişimsel limitlerini, eksikliklerini ve kurgusal konumlarını açığa vurmaları ile gelişim gösterir. Bu tez, belgesel tiyatroda konukseverliğin yeniden yapılandırılmasını dört ana başlıkta ele alır: beden, anı, seyir ve dil temelli konukseverlik. Bu kategoriler sırasıyla Anna Deavere Smith'in Twilight Los Angeles 1992, Genco Erkal'ın Sivas 93, Zoe Lafferty, Paul Wood ve Ruth Sherlock'un The Fear of Breathing and Erik Jensen & Jessica Blank'in Aftermath oyunları üzerinden incelenmektedir. Tez, vücut, hafıza, bakış ve dil kavramlarının belgesel tiyatroda çoğunlukla tanıdıklık ve yabancılığın esaslarının oluşturulduğu belli sınırlar içerdiğini öne sürmektedir. Her bölümde incelenen oyun kendi metotlarıyla 'ev' kavramının algılanma ve ele alınma biçimlerindeki hudutların dışına çıkar. Bireylerin ve toplulukların 'öteki' olan, yabancı olan ve 'eve ait olmayan' tarafından ne şekilde takip ve hatta kontrol edildiklerini ortaya koyar. Bu tez tiyatro özneleri arasındaki güç ilişkileri hususunda belgesel tiyatro üzerine yapılmış mevcut çalışmalardaki boşluğu doldurmayı amaçlamaktadır.