Aristoteles'te canlı vücudunun organizasyonunun işlevsel zemini

Canlı vücudu birçok farklı parçadan mürekkep bir bütündür. Bu bütünün yapısı bir canlı türünden ötekine farklılıklar göstermektedir. Her canlı aynı vücut parçalarına sahip değildir; fakat, yapısal farklılıklarına rağmen, vücut parçalarının genel özelliği, canlının hayatını sürdürmesine yardımcı faaliyetlerde bulunabilmeleridir. Ayrıca, parçalar yapısal farklılıklar gösterse de, farklılıklar, canlıların farklılık gösteren hayat tarzlarıyla mutabakat halindedir. Hayat tarzı ile kastedilmek istenen her bir türün kendine özgü yaşam pratiklerine sahip olmasıdır. Dolayısıyla, mesele, her bir türün, her nasılsa, isabetli bir şekilde, hususi olarak kendi yaşam tarzına faydalı olabilecek yapısal donanıma sahip olmasıdır. Aristoteles?e göre, parçaların uyumlu ve faydalı karakteri, şans eseri ortaya çıkan tatlı bir netice olmaktan çok uzaktır. Tam tersine, bu özellikler parçaların varlık zeminini teşkil eder. Parçalar, hatta ve hatta bütün vücut, sundukları hizmetler tarafından koşullanmış organlardır. Bu hizmetler onların işlevlerdir. Bu tezin amacı, Aristoteles'in, parçaların var-ola-gelmelerini ve muayyen yapısal özelliklerini onların işlevlerine niçin ve nasıl dayandırdığını göstermektir.