Food as medicine: The healing power of sugar in Ottoman medical manuscripts during the 14th and 15th centuries

Bu tez, şekere odaklanarak, erken modern çağda Osmanlı İmparatorluğu'nda insanların gıda ve sağlık arasındaki iç içe geçmiş ilişkileri nasıl algıladıklarını keşfetmeyi amaçlamaktadır. Güneydoğu Asya'dan gelen şeker kamışı, 7. yüzyılda Doğu Akdeniz bölgesine ulaştı. Uzun ve meşakkatli bir süreçte üretilen şeker kamışından elde edilen şeker, ortaçağ Arap, Avrupa ve Osmanlı dünyasında bir arzu nesnesi ve statü göstergesi haline geldi. Şeker, tıbbi kullanım da dahil olmak üzere birçok pratik amaç için kullanıldı. Bu tez, 14. ve 15. yüzyıllara ait dört Osmanlı tıp yazmasını inceleyerek, humoral teori çerçevesinde şekerin Osmanlı sağlık sistemindeki rolünü araştırıyor. Tıp yazmalarına göre şeker sıcak ve nemlidir. Beyaz şeker, katı beyaz şeker (tabarzad) gibi farklı şeker türleri balgamı vücuttan atmak ve öksürüğü gidermek için kullanılır. Ayrıca faydaları için şeker kullanılması tavsiye edilen tatlılar da vardır. Şeker, hastalıkları iyileştirmek ve sağlığı dengelemek için kullanılıyordu. Hastanın mizacına göre şeker veya bal ile tarif hazırlanabilir. Tez bulguları, kültürel ve sembolik anlamlarının yanı sıra ender ve değerli bir meta olan şekerin hümoral teoriye dayalı Osmanlı sağlık sisteminde bir ilaç olarak önemli bir rol oynadığını gösteriyor. Şekeri tıbbi amaçlar için etkili bir şekilde kullanılıyordu. Ayrıca Osmanlı tıp yazmalarından elde edilen bilgiler, dönemin Avrupa tıp anlayışında şeker kullanımı ile örtüşmektedir