Gecekondudan kentleşmeye doğru aile apartmanları olgusunun incelenmesi: İstanbul ili Ümraniye ilçesi örneği

Kentleşme, üzerinde birçok tartışmanın olduğu ve farklı tanımların yapıldığı bir kavramdır. 1950'li yılların Türkiye'sinde tarımda makineleşme sebebiyle kentlerde fazla sayıda hareketlilik görülmüştür. Konut problemlerinin de ortaya çıkması ile birlikte bireylerin kendi eliyle çözümlediği hızlı bir gecekondulaşma dönemine girilmiştir. Bu süreçte yaklaşık olarak on yılda gecekondu sayısında otuz kat artış gözlemlenmektedir. Buna bağlı olarak toplumda değerlerinden kopmak istemeyen ve bunun beraberinde kentte bulunan toplumsal ve fiziki faktörlerle baş edebilmek için aile apartmanları olgusu kendini doğurmaktadır. Çalışmamızda giderek yaygın hale gelen aile apartmanları olgusu incelenecektir. Gecekondudan kent hayatına geçiş sürecinde ara bir görev üstlenen aile apartmanlarının ortaya çıkış süreçleri, aile içindeki bireylerin ilişkileri, şehir hayatına bakış açıları ve kente uyum süreçleri ele alınacaktır. Bu çalışmanın araştırma sürecinde derinlemesine mülakat tekniği kullanılmış ve ev-hane halkı ziyaret edilmiştir. Çalışmada yer alan apartmanların her katında oturan bireyler ile görüşülmüştür. Aile içi ilişkiler incelenirken ayrılıklar da ele alınarak dağılmış aile modeli incelenmiştir. Aktif olarak kentlerin çeperinde varlığını sürdüren aile apartmanlarında; aile içi dayanışma ilişkileri, aile bağları, bir arada olmanın getirdiği olumlu-olumsuz sonuçları, aile apartmanlarının ortaya çıkış süreci ve kente uyum süreçleri keşfedilmeye çalışılmıştır. Çalışmanın birinci bölümünde; teorik arka plan kısmında kent kuramları, aile apartmanlarıyla ilgili temel kavramlar ve tarihsel çerçeve çizilmeye çalışılmıştır. Çalışmanın ikinci bölümünde araştırmanın metodolojisi ele alınmıştır. Araştırmanın üçüncü ve son bölümünde ise sahada elde edilen bulgular derlenip analiz edilmiştir.