Challenges and considerations in the adoption of carbon capture, utilization and storage technologies in developing countries: The case of Türkiye

Bu tez, Paris Anlaşması'nın ortaya koyduğu karbonsuzlaştırma gereklilikleri çerçevesinde, gelişmekte olan ülkelerdeki artan hammadde ve enerji talebini karşılamak için duyulan acil ihtiyacın paralelinde Karbon Yakalama, Kullanma ve Depolama (KYKD) teknolojilerinin karmaşık ve genellikle belirsiz görünümü incelemektedir. Bu tez, emisyon yoğun üretime olan bağımlılığı ve (özellikle Avrupa'daki) gelişmiş ülkelerle olan güçlü ticari bağları nedeniyle bir vaka çalışması olarak Türkiye'ye odaklanarak, bilgi eksikliklerini kapatmayı ve KYKD'nin fizibilitesi ve ulusal iklim ve teknoloji politikalarına stratejik entegrasyonu hakkında içgörüler sunmayı amaçlamaktadır. Mevcut literatüre ve ulusal ve uluslararası uzmanların görüşlerine dayanarak, KYKD'nin tüm sera gazı (GHG) emisyonlarının azaltımı için genel geçer bir çözüm olmasa da, ağırlıklı olarak gelişmekte olan ekonomilerde bulunan çimento, kimya ve demir-çelik gibi azaltılması zor sektörler için önemli bir potansiyele sahip olduğu ve başarılı bir KYKD entegrasyonunun çeşitli sosyal, ekonomik, teknolojik ve çevresel faktörleri hesaba katan özelleştirilmiş stratejiler gerektirdiği sonucuna varmakta ve herkese uyan tek bir yaklaşım olmadığını vurgulamaktadır. Bulgular, sermayeye erişimdeki zorluklar, bilgi eksiklikleri ve düzenleyici çerçevelerin yokluğu nedeniyle gelişmiş ve gelişmekte olan ülkeler arasındaki önemli yaygınlaştırma eşitsizliğine ve gelişmekte olan ülkelerin özelliklerine göre uyarlanmış teknoloji transferi, kapasite geliştirme ve iklim finansmanı odaklı güçlendirilmiş uluslararası iklim politikası çağrısında bulunmaktadır. Türkiye için, KYKD'yi net sıfır stratejilerine entegre etmek, özellikle enerji üretiminden ziyade endüstriyel dekarbonizasyonda KYKD'nin benimsenmesini hızlandırmak için açık yönetişim yapıları üzerine inşa edilmiş ve revize edilmiş iklim ve enerji politikalarını gerektirmektedir.