Genetic influences on cortical structure and function

İnsan merkezi sinir sisteminin yapısı ve işlevi hem genetik hem de çevresel etkiler tarafından belirlenir. Nörobilim çalışmalarının temel amaçlarından biri, bu iki faktörün her birinin sinir sisteminin gelişimini ve işlevini ve nihayetinde insan davranışını ne derece etkilediğini belirlemektir. Bununla birlikte, bir organizmanın yaşamı boyunca büyük ölçüde etkileşime girdiği için genlerin ve çevrenin bireysel katkılarını birbirinden ayırmanın neredeyse imkansız olması nedeniyle baş edilmesi zor bir problemdir. Son zamanlarda spesifik genlerin beyin yapısının ve fonksiyonunun gelişiminde oynadığı rol hakkındaki bilgi birikimi, doğumsal nörogelişimsel bozuklukları araştırmak için genetik ve nörogörüntüleme yöntemlerini birleştiren çalışmalarla büyük ölçüde ilerlemiştir. Belirli bir mutasyon için homozigot olan hastalar üzerinde yapılan bu çalışmalar, nörogelişimsel süreçte bireysel genlerin tek başına katkılarının anlaşılmasına izin verir ve kortikal plastisite mekanizmaları veya ¸cevresel etkilerin hafifletilmesi ile telafi edilemeyen kortikal yapı ve fonksiyondaki gen temelli değişiklikleri ortaya çıkarma potansiyeline sahiptir. Bu tez çalışmasında, bu umut verici yaklaşımı daha ileriye götürecek üç farklı tek gen mutasyonunun- textit RAD51, textit LAMC3 ve textit HTRA2 - beyin yapısı ve işlevi üzerindeki etkileri araştırılmıştır. Bu genlerin her biri nörogelişim sırasında yüksek oranda ifade edilir, her biri kortikal yapıyı etkiler ve farklı işlev görür. Genel olarak, bu genlerin anormal yapısal ve fonksiyonel bağlantı modelleri ile çok ilişkili olduğunu ancak şaşırtıcı bir şekilde, oldukça anormal yapının yüksek derecede anormal davranışı öngörmediği saptanmıştır.