Gilles Deleuze'ün sinema felsefesi bağlamında Ömer Kavur sinemasında zaman-imgesi

Sinemayı imge yaratma olanı olarak nitelendiren Gilles Deleuze, iki farklı sinematik imge olduğunu ifade etmektedir. Sinema tarihinin farklı dönemine karşılık gelen bu iki imge türü, hareket-imgesi ve zaman-imgesi olarak kavramsallaştırılmaktadır. Hareket-imge ya da geleneksel gerçekçi sinema, İkinci Dünya Savaşı öncesi film yapma biçimidir. Burada karakterlerin hareketine ve aksiyona odaklanılmaktadır. Hareketin merkeze alındığı hareket-imgesinde zamanın da dolaylı bir imgesi sunulmaktadır. Organik olay örgüsünün söz konusu olduğu bu sinemada, olaylar nedensellik bağı içerisinde birbirine zincirlenir. İkinci Dünya Savaşı'nda yaşananlar geleneksel sinemada bir krize neden olur. İnsanın duyu-motor bütünlüğünün olduğu sinemanın çökmesiyle zaman-imge ya da modern sinema olarak nitelendirilen yeni bir film yapma tarzı öne çıkar. Duyumsal-devinimsel bütünlüğün çökmesiyle saf optik ve sessel durumlar ortaya çıkar. Zaman-imge sinemasında artık zamanın doğrudan sunumu söz konusudur. Bu çalışma, Ömer Kavur sinemasını zaman-imge bağlamında incelemeyi amaçlamaktadır. Bu doğrultuda örneklem olarak seçilen 'Anayurt Oteli' (1987), 'Gizli Yüz' (1991) ve 'Akrebin Yolculuğu' (1997) filmleri "öyküleme biçimi, karakterler, mekânın kullanımı, ses-görüntü unsurları ve zaman algısı" gibi unsurlara göre çözümlenmiştir.