İçeri ve dışarının mekânsal etkileşimine bir bakış: Boşluktan yere

Bir mimari projenin mimari ve kentsel mekanlarını kayıp mekânlar olarak düşünmek yerine, gerek tasarımı ile gerek ondan sonra kurduğu yaşantı ile kendi boşlukları arasındaki iç ve dış ilişkisini kurması önemlidir. Bu bağlamda, bu tez kent içinde yer alan kentsel boşlukların potansiyelini tartışmayı amaçlar. Bu düşünceyle beraber, boşlukların yere dönüşmesi hem yapının hem de arazinin bir arada tasarlanması için potansiyel yaratmaktadır. Çünkü yapı bulunduğu yeri dönüştürür ve böylece bir boşluk olmanın ötesine geçer ve yer niteliği kazanır. Bu çalışmanın temel amacı, yeni bir kentsel yaşama zemin hazırlayacak bir üretici olarak, bir yapının ve çevresinin tasarımıyla beraber, kentsel boşlukların ve ara-mekanların kullanımını keşfetmek ve yerin kimliğini belirlemektir. Bu bakımdan, bu üretken boşlukları bazı bakış açıları üzerinden incelemek mümkündür. Yerin kavramsal ve fiziksel özellikleri içerisinde, yerin boyutları belirlenir ve onun fiziksel, metafiziksel ve şiirsel özelliklerini içeren bu bakış açıları bir yapının arazisiyle olan ilişkisini tanımlar. Bütün bunlar, yerin ruhunu güçlendirir ve kentsel yaşam niteliğini arttırır. Bu bağlamda, boşluk kavramı, farklı mimari örnekler ile teorik ve pratik açıdan detaylı bir biçimde irdelenmiştir. Bu çalışmanın diğer bir amacı, insanların yaşam tarzının tasarım alanları ile bütünleşmesini sağlamaktır. Buna ek olarak, kentsel yaşam standartlarının iyileştirilmesi ve kent içinde kaybedilen boşlukların yeniden kazandırılması, kentsel ve mimari tasarım alanları için çeşitli yaşam biçimleri ve kent için fırsatlar yaratmaktadır. Buna göre, yer, boşlukların dönüşmesi ve bütünleşmesi ile beraber yeni bir anlam kazanır. Kentsel yaşantının tasarlanması ve örgütlenmesi, gelecekteki mimari tasarımlar için yeni bir yaklaşımın göstergesi olacaktır. Anahtar Kelimeler: Boşluk, Ara-mekan, Kentsel boşluk, Yer, İç-Dış etkileşimi.