Gümüş diamin fluorid ile tedavi edilen demineralize dentinde farklı restoratif materyallerin ve farklı yükleme sürelerinin restorasyonun bağlanma dayanımı üzerindeki etkisinin karşılaştırmalı olarak değerlendirilmesi; İn-Vitro bir çalışma

Diş çürüğü, prevalansı en yüksek çocukluk çağı hastalıklarından biri olarak bilinmektedir ve Gümüş Diamin Fluorid (GDF), çürük lezyonlarını durdurmadaki etkinliği sayesinde gittikçe artan bir kullanıma sahiptir. Tez çalışmamız GDF uygulamasının hemen ardından ve iki hafta sonra rezin modifiye cam iyonomer siman (RMCİS) ve self-adeziv restoratif materyal (SDR) ile restore edilen çekilmiş süt dişlerindeki demineralize dentin ile restoratif materyal arasındaki bağlanma kuvvetlerini karşılaştırmalı olarak değerlendirmeyi amaçlamaktadır. Çalışma, Karadeniz Teknik Üniversitesi Diş Hekimliği Fakültesi Pedodonti Anabilim Dalı'na diş çekimi amacıyla başvuran hastalardan elde edilen yapay çürük oluşturulmuş süt molar dişlerinin GDF uygulamasından hemen sonra ve iki hafta sonra RMCİS ve SDR ile restore edilen çürük dentin ile restoratif materyal arasında meydana gelen bağlanma kuvvetlerinin karşılaştırmalı olarak değerlendirilmesiyle gerçekleştirildi. 68 adet çekilmiş çürüksüz süt dişi oklüzal düzleme paralel düz bir dentin yüzeyi elde edilecek şekilde kesildi ve demineralizasyon solüsyonu ile yapay çürük oluşturuldu. Demineralize edilen örnekler dört gruba ayrıldı: 1. Grup; GDF uygulamasının hemen ardından RMCİS ile (Fuji II LC Capsule, GC Corporation, Tokyo, Japonya), 2. Grup; GDF uygulamasından hemen sonra SDR (SDR Plus Bulk Fill Flowable, Dentsply Sirona, Konstanz, Almanya) ile, 3. Grup; GDF uygulamasından iki hafta sonra RMCİS ile, 4. Grup; GDF uygulamasından iki hafta sonra SDR ile 3 mm × 4 mm boyutlarında plastik kalıplar kullanılarak restore edildi. İki hafta sonra restorasyonu gerçekleştirilecek olan gruplar restore edilene kadar yapay tükürük içerisinde 37°C'deki etüvde bekletildi. Restoratif materyal uygulanan tüm numuneler, içerisinde distile su bulunan kaplara koyulup 37°C'deki etüve yerleştirilerek 30 gün süresince yaşlandırma işlemine tabi tutuldu. Yaşlandırma işlemi sonrasında bütün numuneler Instron Universal test cihazına yerleştirilerek makaslama bağlanma dayanımı (MBD) testine tabi tutuldu ve elde edilen değerler Megapaskal (MPa) değerlerine çevrilerek kaydedildi. Kırılma tipleri stereomikroskop ile ×40 büyütmede incelendi ve kırık yüzeyleri değerlendirildi. Her gruptan 2 örnek üzerinde taramalı elektron mikroskobu (SEM) incelemesi yapıldı. Makaslama bağlanma dayanımı testi sonuçları ve kırılma yüzeyleri analiz edildi. Tanımlayıcı istatistikler; ortalama, standart sapma, ortanca, minimum ve maksimum değerler olarak verildi. Gruplar arasındaki karşılaştırmalarda Kruskal Wallis, Mann Whintey U testi ve Bonferroni düzeltmesi kullanıldı. P<0.05 düzeyi istatistiksel olarak anlamlı kabul edildi ve gerekli durumlarda kritik p değeri yeniden hesaplandı. Makaslama Bağlanma Dayanımı testi sonuçları değerlendirildiğinde GDF uygulamasından iki hafta sonra restore edilen RMCİS ve SDR grupları hemen restore edilenlerle kıyaslandığında istatistiksel olarak anlamlı şekilde daha yüksek bağlanma dayanımı değerlerine sahip oldukları görüldü (p=0.009, p=0,011). GDF uygulaması sonrası restorasyonun yapılış zamanından bağımsız olarak RMCİS grubu ile SDR grubu karşılaştırıldığında SDR grubunun bağlanma dayanımı değerlerinin RMCİS grubundan daha yüksek olduğu görüldü ancak bu fark istatistiksel olarak anlamlı bulunmadı (p>0,05). Çalışmamızdan elde edilen sonuçlara göre GDF uygulaması sonrası restorasyonların iki hafta sonra yapılmasının çürük dentine bağlanma dayanımına olumlu bir etkisinin olduğu görüldü. Anahtar kelimeler: Gümüş Diamin Fluorid, Yapay Çürük, Makaslama Bağlanma Dayanımı, SEM