Writing with the ghost: The potential histories of Saidiya Hartman and Susan Howe

Bu tez, yaratıcı yazın ve bilimsel arastırmayı birlestiren bir alanda birbirlerini yankılayan iki farklı eseri tartısıp karsılastırıyor: Saidiya Hartman'ın Wayward Lives, Beautiful Experiments: Intimate Histories of Social Upheaval (Asi Hayatlar, Güzel Deneyler: Sosyal Ayaklanma'nın Özel Tarihi 2019) baslıklı eseriyle Susan Howe'ın My Emily Dickinson'ı (Benim Emily Dickinson'ım 1985). Saidiya Hartman, Afrikalı Amerikalı kadınların yirminci yüzyılın basında geçen "özel tarihlerini" kurgulayarak, esaret ve yasadısı suçlarla kayda geçirilmis bir tarihe karsı "arsiv-ötesi" bir anlatı kuruyor. Susan Howe ise, Dickinson'ın edebi denemelerinin yanlıs okumalarını hedef alan siirsel bir karsı-tarih yazarken, sairin yapıtlarını konformizmi dıslayan bir kadın yazını gelenegine yerlestiriyor. Arsive, cevapların bulundugu bir alan olarak degil bir çıkıs noktası olarak yaklasan Hartman, kısıtlanmaların içinde farklı özgürlük biçimleri sekillendiren "asi" kadınların "seri biyografisini" yazarken, Howe edebi tarih üzerindeki ataerkil otoriteyi sorusturuyor. Öncelikle bu akademisyenlerin arsivlerindeki ve arastırdıkları öznelerin "tarihe giris" noktalarındaki farklılıkları ele alıyorum. Daha sonra onların tarihi yakın okumalarına, arsivdeki duygulanımları (afekt) dinleme biçimlerine ve hikayeleme (fabulasyon) yoluyla karsı-tarih yazım yöntemlerine odaklanıyor, bu iki metnin birbirini yankılama anlarını örneklerle açıklıyorum. Hartman ve Howe'ın, direnç, temsil ve anlasılabilirligin normlarını reddederek anlatılarının öznelerini alternatif biçimlerde okurken birbirlerine yakın estetik tarzlar kullandıklarını savunuyorum. Bu iki yapıt, tür ve dilin sınırlarını teshis etmek üzerinden ortaklasıp "potansiyel tarih" için yer vi açarken bir yandan da "yerlesik olanın yerinden edilmesi" amacına baglılıklarını sergiliyorlar.