Needs-based approach: Understanding the role of commuting convenience and work arrangements on subjective well-being

Uzaktan çalışma, evden ya da ofis dışındaki herhangi bir yerden teknoloji kullanımıyla gerçekleştirilen bir çalışma düzenidir (Spreitzer, 2017). Önceki araştırmalar, sosyalleşme ihtiyacı yüksek olan kişilerin, uzaktan çalışma performanslarını diğer kişilere göre daha düşük olarak puanladıklarını göstermiştir (O'Neill, 2009). Bu çalışmada, bireysel ihtiyaçlar ile öznel iyilik hali arasındaki ilişkiye odaklanılarak, bu ilişkide çalışma düzeninin moderatör olarak rol alıp almadığı incelenmiştir. Ayrıca büyük bir metropol olan İstanbul'da yaşayan katılımcıların işe gidiş-gelişlerine ilişkin rahatlık algılarının ve işe gidiş-geliş ortalama sürelerinin öznel iyilik hallerini nasıl etkilediği incelenmiştir. Veriler İstanbul'da çeşitli firmalarda çalışan 203 (123 kadın, 80 erkek) beyaz yaka çalışandan Qualtrics sistemi üzerinden toplanmıştır. Çalışanların mevcut çalışma düzenleri (hibrit, yüz yüze, uzaktan), bir ay içinde uzaktan çalıştıkları gün sayıları, işe gidiş-geliş süreleri, işe gidiş gelişlerine ilişkin rahatlık algıları, bireysel ihtiyaç çeşitleri (ilişki ihtiyacı, statü ihtiyacı ve başarı ihtiyacı) ve öznel iyilik hallerine ilişkin ölçümler alınmıştır. İki değişkenli korelasyonlar ve hiyerarşik regresyon modelleri, hipotezleri test etmek için çalıştırılmıştır. Bulgular, çalışma düzenlerinin, bireysel ihtiyaçlar ve öznel iyilik hali ilişkisinde herhangi bir moderatör rolü oynamadığını göstermiştir. Bunun yanı sıra sonuçlar, çalışanların işe gidiş gelişlerine ilişkin rahatlık algılarının öznel iyilik halini yordadığını ve işe gidiş-geliş süresinin artmasının öznel iyilik halini azalttığını ortaya çıkarmıştır. Elde edilen sonuçlar geçmiş literatür ışığında incelenmiş ve gelecek araştırmalar için önerilerde bulunulmuştur.