Adalet ve Kalkınma Partisi döneminde Türkiye'de eğitim politikalarının hegemonik yeniden yapılandırılması (2002–2020)

Bu tez, Adalet ve Kalkınma Partisi'nin 2002-2020 yılları arasında Türkiye'de eğitimi nasıl ideolojik bir dönüşüm alanı olarak kurguladığını incelemektedir. Parti'nin eğitim politikaları, birbirinden bağımsız reform girişimleri olmaktan ziyade, dini-muhafazakâr bir dünya görüşünü toplumsal ve kültürel düzlemde yeniden inşa etmeyi hedefleyen bütünlüklü bir hegemonik projenin parçaları olarak ele alınmaktadır. Çalışma, Antonio Gramsci'nin hegemonya teorisi ve "common sense" kavramı ile Louis Althusser'in ideolojik devlet aygıtları kavramından hareketle, eğitimin ideolojik yeniden üretim, rıza oluşturma ve kimlik inşası süreçlerinde işlevsel bir mekanizma olarak nasıl rol oynadığını tartışmaktadır. Araştırma; yasa metinleri, politika belgeleri, müfredatlar, ders kitapları ve resmi açıklamalar gibi kaynakları esas alan eleştirel-tarihsel bir söylem analizine dayanmaktadır. Özellikle 2004 müfredat reformu ve 2012 tarihli 4+4+4 eğitim yasası, eğitimin hegemonik yeniden yapılandırmasında kritik dönüm noktaları olarak incelenmektedir. Tez, bu reformlar aracılığıyla sekülarizmin geriletilmesine paralel olarak, dini değerlerin Türkiye toplumunun doğal ve meşru normları olarak sunulduğu yeni bir "common sense" biçiminin eğitim aracılığıyla nasıl kurumsallaştırıldığını irdelemektedir. Bu çerçevede çalışma, günümüz Türkiye'sinde eğitim, ideoloji ve iktidar arasındaki ilişkileri anlamaya katkı sunmayı hedeflemektedir.