Hipertiroid tedavisinde kullanılan I-131 radyoizotopunun aktivitesine göre komşu organların aldığı dozun monte carlo yöntemi ile belirlenmesi

Hayatta iyonize edici olsun olmasın radyasyona maruz kalmanın birçok yolu vardır. İyonize olmayan radyasyonun bir zararı olmamakla beraber, özellikle tedavi veya teşhis amacıyla tıbbi uygulamalar, şiddetli maruziyetin en önemli sebebidir. Tıbbi uygulamalarda teşhis amaçlı Bilgisayarlı Tomografi taramaları ilk sırada yer alırken hem teşhis hem de tedavi amaçlı nükleer tıp ikinci sırada yer almaktadır. Tabii ki, iyonize edici radyasyona maruz kalan doku ve dolayısıyla organlar tarafından emilen doz, arttıkça sağlığa yönelik riskler de doğru orantılı olarak artmaktadır. Nükleer tıpta teşhis ve/veya tedavi amaçlı vücuda yerleştirilen radyoizotoplar nedeniyle sadece tümörün bulunduğu organ ve dokulara değil, çevredeki diğer organ ve dokular da az miktarda olsa da doz absorbe eder. Bu tez çalışmasında yeni doğmuş, 1, 5, 10 ve 15 yaşlarındaki erkek fantomların tiroid hastalığı veya tiroid kanseri sebebiyle tedavi amacıyla tiroid bezine yerleştirilen iyot radyoizotopu (I-131)'nun farklı aktivitelerine göre büyüme olaylarında en etkili olduğu düşünülen tiroid bezi, timüs ve lenf bezlerinin aldığı dozlardaki değişim Monte Carlo-tabanlı NCINM kodu ile araştırılmıştır.