Hipertiroidili hastalarda tedavi öncesi ve tedavi sonrası GLP-1 ve gıp düzeyinin değişiminin incelenmesi

Oral olarak verilen glukozun aynı miktardaki kan glukoz yükselmesine neden olacak kadar intravenöz glukoza göre daha belirgin insülin yanıtı oluşturması inkretin etkisi olarak bilinir. İnkretin etkinin eksikliği, rölatif insülin eksikliği ve hiperglisemiye neden olmaktadır. İnkretin etkiden sorumlu başlıca hormonlar; GIP ve GLP-1'dir. Tiroid hormonları (T4 ve T3) barsaklardan glukoz emilimini hızlandırmakta, glikojen depolarından glukoz salınımını artırmakta ve insülinin hepatik yıkımını etkilemektedirler. Hipertiroidili hastalarda gelişen glukoz intoleransı ve hiperglisemi inkretin düzeyindeki olumsuz etkilere bağlı olabilir hipotezinden yola çıkarak, çalışmamızda hipertiroidili hastalarda inkretin düzeylerini ve hipertiroidi tedavisi ile inkretin düzeylerinin değişimini araştırmayı amaçladık. Çalışmaya 12'şer kişiden oluşan 2 grup halinde hipertiroidili hasta grubu ve sağlıklı kontrol grubu olmak üzere 24 kişi alındı ve bu gruplar birbirleri ile karşılaştırıldı. Ayrıca hipertiroidi grubundaki hastalarda tedavi ile ötiroid durum sağlandıktan sonra testler tekrarlanarak hipertiroidi ve ötiroidi durumlarındaki veriler karşılaştırıldı. Hastalara 75 gr glukoz ile oral glukoz tolerans testi yapıldı. 0., 30., 60., 90. ve 120. dakikalarda GLP-1 ve GIP ölçümleri yapıldı. Hipertiroidi ve kontrol gruplarında oral glukoz yüküne zamansal GLP-1 ve GIP yanıtlarında istatistiksel açıdan anlamlı fark saptanmadı. Her iki gruptada pik GLP-1 düzeyine 60. dakikada ulaşılırken, pik GIP düzeyine 90. dakikada ulaşıldı. Hipertiroidi ve kontrol grubunun inkretin düzeylerinin eğri altındaki alanları (EAA) karşılaştırıldığında, GLP-1 ve GIP için hesaplanan EAA'da hipertiroidi ve kontrol grubu arasında istatistiksel açıdan anlamlı fark saptanmadı. Hipertiroidi grubunda tedavi öncesi ve ötiroidi sağlandıktan sonra yapılan GLP-1 ve GIP ölçümlerine değişme saptanmadı. Hipertiroidi grubunda tedavi öncesi en yüksek GLP-1 düzeyi 60. dakikada saptandı ancak bu grupta ötiroidi sağlandıktan sonra yapılan değerlendirmede pik GLP-1 düzeyine 30. dakikada ulaşıldı. Hipertiroidi grubunda tedavi öncesi pik GIP değerlerine 90. dakikada ulaşılırken, tadaviyle ötiroidi sağlandıktan sonra pik GIP değerlerine 30. dakika ulaşıldı. Hipertiroidi grubunda tedavi öncesi ve ötiroidi sağlandıktan sonra inkretin düzeylerinin EAA'ları karşılaştırıldığında; ötiroidi sağlandıktan sonra GLP-1 ve GIP için hesaplanan EAA'ların değişmediği saptandı. Bu bulgular bize hipertiroidili hastalarda oral glukoz yüküne inkretin yanıtının korunmuş olabileceğini düşündürmektedir. Ancak bilindiği gibi hipertiroidide barsak transit zamanı hızlanmıştır ve bu durum GLP-1 ve GIP salınımını etkilemektedir. Çalışmamıza alınan hastalarda bu durumu standardize etmek mümkün olmamıştır. Ayrıca çalışmamıza alınan hasta sayısının kısıtlı olmasından dolayı sonuçları genel popülasyona uyarlamak zor olacaktır. Çalışmamız bu konuda yapılan ilk çalışma olduğu için daha geniş ve homojen hasta gruplarını içeren çalışmaların yapılması için yol gösterici olacaktır