In vitro and in vivo immunomodulatory effects of extracellular vesicles

Bu tezin ana konusu, değişik fare ve insan hücre hatlarından elde edilen, hücreler arası iletişimi sağlayan partiküllerin bağışıklık sistemi hücreleri üzerindeki olası etkilerini anlamak ve araştırmaktır. Bu amaçla öncelikle hücre dışı vesikülleri izole edip partiküler yapılarını atomik güç mikroskopu ve dinamik ışık saçılması metodları kullanarak analiz ettik. Ek olarak bu partiküllerin in vitro ve in vivo olarak bağışık sistemi hücreleri tarafından hücre içine alınma kinetiğini de belgelemeye çalıştık. Son olarak da ilaç taşıma sistemi olarak olası kullanımlarını tanımladık. Partiküllerin fiziko-kimyasal karakterizasyonları DLS ve AFM ile yapılarak, bunların liyofilizasyon sonucu kesecik yapılarını korudukları ve boyutlarının değişmediği gösterildi (Ekzosomlar 100 - 150 nm boyutlarında, mikropartiküller ise 250-500 nm boyutlarında). Fare hücre hatlarından elde edilen mikropartiküller (Makrofaj, T hücresi ve Fibroblast) boyanarak in vitro ve in vivo olarak bağışıklık sistemi hücrelerince alımları takip edildi. Hücre kültürü çalışmalarında mikropartiküllerin kaynağının değişik bağışıklık sistemi hücrelerince alım oranını önemli derecede etkilediği gözlemlendi. Intraperitonal olarak da farelere enjekte edilen mikropartiküllerin hücre içine alım farkları gösterilmiştir. Kültürde dalak hücreleri ile inkübe edildiğinde fibroblastlar tarafından üretilmiş vesiküllerin çoğunluğu B hücreleri tarafından alınırken, Ip enjeksiyonundan 24 saat sonra peritonal sıvı hücrelerinin RAW 264.7 tarafından sentezlenen mikropartikülleri en yüksek düzeyde aldığı gözlemlenmiştir. Daha sonra mikropartiküllerin enfeksiyon sırasında patojenlere bağlanarak bakteri ürünlerinin taşınmasında ve uzak yerlerdeki bağışıklık sistemi hücrelerine sunulmasında rol alıp almadığı sorgulandı. Bulgularımız, ve Farklı mikropartiküllerin LPS, DNA ya da RNA gibi farklı ligandlara bağlanarak bunları uyarılmamış bağışıklık sistemi hüclerine ilettiğini ve immün aktivasyonu artırdığı gözlenlenmiştir. Bu bulgular mikropartiküllerin in vivo enfeksiyonun düzeyine katkı sağladığını işaret etmektedir. Son olarak, bu keseciklerin potansiyel terapötik özellikleri sentetik bağışık sistemi baskılayıcı bir oligodeoksinükleotid olan A151 dehidrasyon-rehidrasyon yöntemi ile dalak hüclerinde test edilmiştir. A151 içeren kesecikler TLR7/8 ve TLR9 ligandları ile uyarılan dalak hücreleri üzerinde daha etkin bir baskılama göstermiştir. Sonuç olarak bu çalışma değişik hücreler tarafından üretilen keseciklerin bağışık sistemi hücreleri üzerinde bir çok etkisi olduğunı göstermiştir. Ek olarak keseciklerin potansiyel bir ilaç taşıma sistemi olarak dışarıdan yüklenebilen uygun ajanlar olduğu ve hastalıkların tedavisinde kullanılabileceği anlaşılmıştır. Anahtar s ozc ukler: Eksozom, mikrokesecik, TLR, immunbask lay c DNA.