Multipl skleroz hastalarının CD4+ T hücrelerinde IFN-beta tedavisiyle ilişkili biyobelirteçlerin belirlenmesi

Multipl skleroz (MS), merkezi sinir sisteminde (MSS) gözlenen otoimmün demiyelizasyonuyla karakterize edilen nörodejeneratif bir hastalıktır. İnsan interferon (IFN-β) ilacı genellikle MS'in ataklarla seyreden formunun tedavisinde kullanılmaktadır. Ancak IFN-β, bazı MS hastalarında yeterince etki gösterememektedir. Bu çalışmanın amacı, IFN-β tedavisiyle ilişkili biyobelirteçlerin belirlenmesidir. 42 RRMS hastası (32 kadın, 10 erkek) McDonald 2017 kriterlerine göre çalışmaya dahil edilmiştir. Bu hastalar en az 3 ay boyunca herhangi bir immünoregülatör ilaç kullanmamış olup EDSS skorları iki buçuğun altındadır. Hastalar cinsiyetlerine göre iki gruba ayrılmıştır. Hasta bireylerden periferik kan örneği alındıktan sonra CD4+ T hücreleri izole edilmiştir. CD4+ T hücre popülasyonundan spesifik olarak CD4+ CD25+ düzenleyici T hücreleri (Treg) ise floresan-aktifleştirilmiş hücre ayırma sistemi (FACS) kullanılarak ayrıştırılmıştır. Hücre popülasyonunun canlılığını etkileyen optimum ilaç konsantrasyonunun belirlenebilmesi için sitotoksisite deneyleri gerçekleştirilmiştir. Optimum ilaç konsantrasyonu ile muamele edilen Treg ve CD4+ T hücreleri ve herhangi bir ilaç uygulaması yapılmamış kontrol hücrelerinde IL-6, IL-10, IL-17, IL-23 ve FOXP3 genlerinin anlatımlarında meydana gelen değişiklikler Gerçek Zamanlı Polimeraz Zincir Reaksiyonu (GZ-PZR) kullanılarak incelenmiştir. Çalışma sonunda CD4+ T hücrelerinde FOXP3 geninin kontrol grubuna göre gen anlatımında özellikle 16 saat sonunda yaklaşık bir nokta yedi katlık bir azalma görülmüştür. Treg hücreleri ise ilaç uygulamasına cevap olarak FOXP3 gen anlatımında zamana bağlı bir artış göstermiştir. Treg hücrelerinin IL-10 gen anlatım düzeyleri ise kontrol grubu ile kıyaslandığında ilaç uygulanan saatlere göre anlamlı düzeyde kademeli olarak azaldığı tespit edilmiştir (p<0.0001). Çalışmamızın sonuçları FOXP3 ve IL-10 genlerinin CD25+ T hücreleri için biyobelirteç olarak kullanılabileceğini göstermektedir. Bu çalışmadan elde edilen sonuçların ileride kişiye özgü bir tedavi yöntemi geliştirilmesine yardımcı olabileceği düşünülmektedir.