Eğer hayat buysa: Biyopolitiğin aporiası üzerinden modern öznenin yeniden düşünülmesi

Giorgio Agamben ve Hannah Arendt'in düşüncelerindeki biyopolitik moderniteyi temel alan bu tez Zabel Esayan'ın Yıkıntılar Arasında, Hagop Mntzuri'nin Bulunduğum Yerler, William Faulkner'ın Döşeğimde Ölürken ve Joseph Conrad'ın Karanlığın Yüreği eserlerinde ortaya çıkan biyopolitize edilmiş hayatları incelemeyi amaçlamaktadır. Genel olarak, biyopolitik, hayat kategorisini bios ve zoe olarak tanımlayan Aritotelesçi tanımdan kopuşa işaret ederken, daha belirgin olarak, herhangi bir öznelik halinden yoksun bırakılan hayatların yeni güç mekanizmaları tarafından idare edilmesi anlamına gelmektedir. Dört eserdeki her bir ana kahraman bu anlamda bir bedene veya nesneye indirgenme süreci üzerinden incelenmektedir. İlk iki bölümde Agamben'in Homo sacer'ini kullanarak Esayan ve Mntzuri'nin eserlerinde Osmanlı Ermenilerinin radikal bir şekilde insani özelliklerini yitirmeleri özelinde biyopolitize olmuş hayat analiz edilmektedir. Sonraki iki bölümde ise, sırasıyla Bundren'lar ve Charles Marlow ve Kurtz ikilisi, Arendt'in Animal laborans'ı bağlamında ele alınıp, söz konusu hayatlar dahilinde emek kavramının nasıl eylem kavramının yerini aldığı sorunsallaştırılmaktadır. Dört eserde homo sacer veya homo laborans figürü ile tanımlanan bu karakterlerin hepsi de bir seyahat ile ilişkilenmelerine rağmen, hiçbiri Hegelci anlamda bir kendi veya özne olma bilincine ulaşamamaktadır. Biyopolitize edilmiş hayatlarını yazma eylemleri ancak "otobiyotanatografi" halini almakta ve kendine özgü bir öznelik durumunu ortaya çıkarmaktadır.