Sahte hazırbulunuşluk ve negatif hibrit barış arasındaki etkileşim: Afganistan'da Doha barış süreci (2018-2021)

İhtilaflı tarafların anlaşmazlığı barışçıl bir şekilde çözmeye yönelik samimi taahhütleri başarılı bir müzakerenin temel unsurudur. Çatışma çözümünde yerleşik teoriler, çatışan tarafların müzakerelere başladıklarında muhtemelen anlaşmazlıklarını barışçıl bir şekilde çözmek isteyeceklerini ileri sürer. Ancak uzun süren çatışmalarda durum her zaman böyle değildir, zira çatışan taraflar müzakere edilmiş bir çözüme ulaşmaktan başka nedenlerle de barış görüşmelerine başlayabilirler. Dahası, çatışan toplumlar için en uygun model olarak hibrit barış inşası modeli öngörülmüştür. Bununla birlikte, çatışma çözümünde yukarıda bahsedilen baskın argüman ve melez barış modeli Afganistan'da, özellikle Doha barış süreci (veya Afganistan içi müzakereler) ile ilgili olarak başarısız olmuştur. Bu tez, Afganistan İçi Müzakerelerin başarısız olmasının, çatışan tarafların yanlış hazırlıkları ile olumsuz hibrit barış çabaları arasındaki etkileşimden kaynaklandığını savunmaktadır. Ne Afganistan İslam Cumhuriyeti hükümeti ne de Taliban, Afganistan içi müzakereler sırasında çatışmanın müzakere yoluyla çözümüne yeterli ilgiyi göstermemiştir. Taahhütteki bu eksiklik, güç dinamikleri ve 29 Şubat 2020'de Doha'da imzalanan ve tarafların barış arayışına yaklaşımlarını etkileyen ABD-Taliban anlaşmasıyla ilgilidir. Çalışma, ana teorik çerçeve olarak "Sahte Hazırbulunuşluk" ni ve Afganistan barış süreci bağlamında bunların kesişimini göstermek için merkezi kavramsal temel olarak negatif hibrit barışı kullanmaktadır. Veriler, ağırlıklı olarak müzakere ekibi üyeleri ve Afganistan İslam Cumhuriyeti'nin eski yetkilileriyle yapılan görüşmeler yoluyla birincil ve ikincil kaynaklardan niteliksel olarak toplanmıştır. Bu tez, sahte hazırbulunuşluk teorisi ile Afganistan içi barış müzakerelerindeki olumsuz hibrit barış yaklaşımı arasındaki derin bağlantıyı eleştirel bir şekilde ortaya koymakta ve hibrit barış modelinin çatışmadan etkilenen toplumlara en uygun model olduğu yönündeki hâkim görüşe doğrudan meydan okumaktadır. Ayrıca, modelin teorik ve pratik çıkarımlarını incelerken, temel sınırlamaları vurgulamakta ve öneriler sunmaktadır.