Ölüm kaygısına yönelik çevrimiçi, dini entegre bilişsel davranışçı terapi tabanlı müdahalenin etkililiğinin incelenmesi

Ölüm kaygısı (ÖK) ölümle ilgili düşünce, korku ve duygulara eşlik eden sürekli ve mantık dışı bir kaygı durumudur. ÖK çeşitli kaygı bozukluklarının gelişiminin altında yatan bir mekanizma olarak tanımlanmıştır. Bilişsel Davranışçı Terapi'nin (BDT) anksiyeteyi azaltmada etkili olduğu ve dini inancın daha düşük ÖK düzeyleriyle ilişkili olduğu gösterilmiş olsa da dini entegre BDT'nin (DBDT) ÖK üzerindeki etkisini inceleyen bir çalışma bulunmamaktadır. DBDT, danışanın dindarlığının önemini kabul eder ve bu inançları kanıta dayalı BDT ilkeleri doğrultusunda terapötik sürece entegre etmeyi amaçlar. Bu bağlamda mevcut çalışma, anksiyete bozukluğu tanısı almış bireylerde ÖK'ya yönelik yeni bir DBDT temelli müdahale geliştirmeyi ve bu müdahalenin etkinliğini klasik BDT ile karşılaştırmalı olarak değerlendirmeyi hedeflemektedir. Çalışma, ön-test, son-test ve üç aylık takip ölçümlü deneysel, randomize kontrollü bir çalışmadır. 42 katılımcı seçkisiz olarak DBDT grubuna (n = 21) veya BDT grubuna (n = 21) atanmıştır. BDT ve DBDT, komorbidite tanılara sahip klinik örneklemde ÖK, genel anksiyete ve depresyon düzeylerini anlamlı biçimde azaltmış; bu kazanımlar üç aylık takip ölçümünde de korunmuştur. Bulgular, DBDT'nin ÖK ve ilgili klinik semptomları azaltmada klasik BDT kadar etkili olduğunu ve dini veya manevi yönelimli ihtiyaçları olan bireyler için uygulanabilir bir alternatif tedavi yaklaşımı olarak kullanımını desteklediğini göstermektedir. Bu çalışma, klinik bir örneklemde ÖK'ya yönelik DBDT temelli bir müdahaleyi geliştirip randomize kontrollü bir tasarımla değerlendiren ilk araştırma olmasının yanı sıra, eşzamanlı anksiyete bozukluğu semptomları üzerindeki etkilerini de inceleyen ilk çalışma niteliğindedir. Gelecekteki araştırmaların; iyi oluş, umut ve işlevsellik gibi pozitif psikolojik çıktıları, alt boyutlara özgü ölçüm araçları kapsaması, nitel yöntemler ve seans arası uygulamaların takibiyle hangi dini içeriğin daha etkili olduğunun ortaya konulması önerilmektedir. Böylelikle, dini entegre terapilerde katılım, tedaviye bağlılık ve tedavinin başarısı artırılabilir.