Public-private partnerships in the light of the principles of good governance: Pakistan's case

Kamu-Özel Ortaklıkları (KÖO) 1980'lerde ortaya çıktığından bu yana büyük bir popülerlik kazanmış ve hükümetlerin sık sık tercih ettiği bir tedarik aracı haline gelmiştir. KÖO'ların çok farklı çeşitleri bulunmasına rağmen, akademisyenler bu konuda genellikle iki düşünce okuluna ayrılmaktadırlar. KÖO'ları destekleyenler bunu bir yönetim aracı olarak görürken karşı çıkanlar bunu özelleştirmenin yerine kullanılan bir terminoloji ve dolayısıyla neoliberalizm bir 'kelime oyunu' olarak değerlendiriyorlar. Mevcut KÖO literatürü gözden geçirildiğinde, KÖO'nun siyasi çağrışımları, özellikle de gelişmekte olan ülkelerle ilgili önemli bir araştırma eksikliği gözlenmektedir. Dolayısıyla bu tez, Pakistan'ı örnek alarak yönetişim teorileri, yeni kamu yönetimi ve yönetim ışığında KÖO'nun siyasi yönlerini incelemek amacıyla nitel ampirik bir yaklaşım benimsemektedir. Yarı yapılandırılmış mülakatlar, saha veri toplama aracı olarak işlev görmekte ve görüşme kılavuzu iyi yönetişimin sekiz ilkesine dayanmaktadır. Katılımcılar kamu ve özel sektör, sivil toplum ve akademi olmak üzere dört gruptan oluşmaktadır. Saha verilerinin analizi KÖO modelindeki ve Pakistan'ın siyasi ve idari sistemindeki kritik yetersizlikleri ortaya koymaktadır. Tespit edilen sorunları değerlendirmek adına, tez Pakistan KÖO modelinin yönetimsel, politik ve yasal reformu için önerilerde bulunmaktadır. Araştırma, Pakistan'da KÖO modelinin kısmen iyi yönetişim ilkelerine uygun olduğu sonucuna varmaktadır. KÖO'nun etkili bir şekilde uygulanmasını sağlayan çok sayıda ekonomik, politik ve idari önkoşul mevcuttur. Bu nedenle, hükümetin yönetim anlayışı KÖO'ların bir yönetişim aracı mı yoksa sadece bir 'kelime oyunu' olarak mı kalacağını belirlemektedir.