Dönüşmekte olan duygulanımsal bir ortam olarak Kadıköy rock kültürü

Bu tez, Kadıköy rock kültürünü dönüşmekte olan duygulanımsal bir ortam olarak ekomüzikolojik yaklaşımla incelemektedir. Kadıköy rock kültürü bu çalışmada bir ekosistem olarak ele alınmaktadır ve mekan, müzik ve duygulanım arasındaki ilişkiler, eş titreşimin ve birlikte var oluşun önemli öğeleri olarak tartışılmaktadır. Bu ekosistemin parçaları olan ve derinliklemesine görüşmelerin yapıldığı katılımcılar, Kadıköy rock kültürü ortamının eş titreşenleridir ve bu açıdan, bir komüniteye ait olma olma hissini yoğun şekilde deneyimleyemiş kişilerdir. Söz konusu aidiyet duygusu, mülakatların da önemli temalarından olan bir ev anlatısı biçiminde tezahür etmektedir. Kadıköy'ün duygulanımsal karakteri ve ev anlatısının merkeziliği, rock kültürüne ilişkin söylemlerde ve anlatılarda da kendini göstermektedir. Seslerin ve duygulanımların, bu kültürel ortam içinde ev anlatısının ortak duygulara dönüşmesinde son derece önem taşıdığını savunuyorum. Kadıköy rock kültürünün daha geniş ölçekteki toplumsal dönüşümlerle birlikte dönüşmesi ise, yeni duygulanımları ve duyguları yaratan bir dönüm noktası niteliği taşımaktadır. Bu bağlamda, nostalji ve solastalji kavramlarıyla farklı açılardan ele alınan ev sorusu, ekomüzikolojik yaklaşımlar tarafından da tartışılan daha temel bir ontolojik probleme işaret etmektedir. Ekomüzikoloji kuramcıları, bu ontolojik sorunu doğa ile kültür arasında bir ayrım olduğu yanılsaması ile açıklamışlardır. Böylesi bir yanlış algının evi kaybetme korkusuna yol açtığını ve Kadıköy rock kültüründe de bu hisse sebebiyet verdiğini savunarak, sürdürülebilirlik kavramını bu korkuyu dindirebilecek ve yapıcı biçimde dönüştürebilecek bir alternative olarak öneriyorum.