Mobility and the role of pedestrian in making public space: Mersin coastal park

Kentlerin kaçınılmaz bir bileşeni olan kamusal alanlar, dönüşen, genişleyen veya daralan, kısaca evrilen alanlardır. Genel olarak, tüm toplumun özgürce kullanımına açık meydanlar ve sokaklar, şehirlerin kamusal alanlarını oluşturur. Rekreasyon alanları, parklar, deniz kıyıları, açık alanların büyük bir bölümü, okullar, idari merkezler gibi kamu binaları diğer kamusal alanlardır. Son kırk yılda, alışveriş merkezleri gibi özel veya yarı özel kamusal alanların gelişimi ve kamusal alanların özelleştirilmesi, farklı sosyal bilimler alanlarından akademisyenler tarafından da tartışılmıştır. Herhangi bir zamanda, kamusal alanın planlanması ve tasarımı, kentsel planlama ve tasarım yazınında tartışılan ana konulardan biridir. Ancak, tüm kamusal alanlar, sahiplik veya kapsayıcılık açısından herkes tarafından etkin bir şekilde erişilebilir ve kullanılabilir midir? Özellikle yayanın 'erişilebilirliği' ve rolü, kamusal bir alan oluşturmak açısından nedir? Bu doktora tezi, planlama ya da kentsel tasarım alanlarında kamusal alan oluşumunda yaya hareketi ve hareketliliğin rolüne odaklanmaktadır. Bir model önererek kamusal kentsel alanların erişilebilirlik özelliklerini araştırmaktadır. Geliştirilen model hareketin ve yaya davranışlarının iç ve dış etmenlerini karşılaştırmalı olarak irdelemeye olanak sağlamaktadır. Geliştirilen model kamusal alanın yaya hareketi bağlamında değerlendirilmesi için özgün bir yaklaşımdır. Bu sayede, mekânsal olarak kamusal alan oluşumuna ilişkin olanakların ve potansiyellerin değerlendirilmesi mümkün olmuştur. Yaya hareketini ve erişim kapasitesini ve bu gelişimi etkileyen planlama ve kentsel tasarım faktörleri açısından incelemek için Mersin'in kıyı parkındaki kamusal mekân gelişimi önemli bir örnek oluşturmaktadır. Mersin kıyı parkı, 20. yüzyılın başından bu yana, şehir genişledikçe kıyı dolgu operasyonları ile dönüştürülmüş ve gelişmiştir. Bu park alanının bazı bölgeleri aynı bağlamda verimli bir şekilde kullanılarak üretilmiştir. Ancak, bu parkın bazı bölgeleri yayalar tarafından çok etkin kullanılırken, bazı bölgeleri ise kullanılamaz veya göz ardı edilmiş alanlardan oluşmaktadır. Sonuç olarak, bu araştırma erişilebilirlik özelliklerinin kamusal alan yapımını nasıl etkilediğini ve yayaların hareket kabiliyet kapasitesinin gerçek yaşanabilir ve sürdürülebilir kamusal alanlar yaratmada nasıl önemli olduğunu göstermektedir.