Karalahana (Brassica oleracea var. acephala)'nın farklı eksplant kaynakları kullanılarak in vitro uyum yeteneklerinin belirlenmesi

İn vitro mikro çoğaltımdaki temel amaç, uygun koşullar sağlanarak bitki hücrelerinin besin ortamında genetik özelliklerinin korunarak çoğaltılmasıdır. Bu çalışmada, farklı Karalahana (Brassica oleracea var. acephala) genotiplerinin in vitro uyum yeteneklerini, en uygun eksplant kaynağını ve IAA (Indole-3-Acetic Acid) ve BAP (6-Benzyleamino purin) konsantrasyonlarını tespit etmek amacıyla gerçekleştirilmiştir. Araştırmada Arhavi, Yusufeli ve Rize'den temin edilen toplamda üç farklı genotip kullanılmıştır. Eksplant kaynağı olarak Karalahana bitkisinin kök, sap, kotiledon ve sürgün ucu eksplantları kullanılmıştır. Araştırmada besi ortamı olarak kontrol MS besi ortamı (yalın) ve bu ortama ilave edilen BAP (0.5 ve 1.0 mg/lt), IAA (0.5 ve 1.0 mg/lt) ve BAP+IAA (1.0+0.5 mg/lt ve 1.0+0.1 mg/lt) hormon konsantrasyonlarından oluşan 7 farklı besi ortamı kullanılmıştır. Araştırma sonucunda besi ortamlarına göre genel bir değerlendirme yapıldığında, Rize genotipi için en yüksek rejenerasyon 1.0 mg/lt IAA hormon içeren besi ortamından %126.4 oranında, en düşük rejenerasyon ise %32 oranında 0.5 mg/lt BAP hormonunu içeren besi ortamından elde edilmiştir. Yusufeli genotipinde ise en yüksek rejenerasyon %92 oranında yalın besi ortamında, en düşük ise 1.0 mg/lt BAP+1.0 mg/lt IAA hormonlarının dengede olduğu besi ortamında %28.8 oranında gözlemlenmiştir. Arhavi genotipinde ise en iyi rejenerasyon 0.5 mg/lt IAA hormon içeren besi ortamda %107 oranında en düşük ise 0.5 mg/lt BAP içeren besi ortamında %57 oranında gözlemlenmiştir.