Supramolecular chiral self-assembled peptide nanostructures

Kendiliğinden bir araya gelme işlemi, yeni biyomedikal malzemeler üretmek için kullanılan kolay ve işlevsel bir tekniktir. Kendiliğinden bir araya gelen peptit amfifiller; kolay sentezlenebilmeleri, biyouyumlu, biyobozunur özellikleri ve sudaki dinamik yapıları sayesinde bu alanda sıklıkla kullanılan yapı taşlarıdır. Bu tezde, peptit amfifil kiral supramolaküler nanoyapıların, farklı tetikleyici güçlerle kendiliğinden bir araya gelme mekanizmaları çalışılmıştır. Kendiliğinden bir araya gelme mekanizmalarının yanında, oluşturdukları farklı morfolojiler, kiral davranışlar, farklı karakterizasyon teknikleriyle takip edilmiştir. Bu tezin ilk kısmında, pH değerinin kendiliğinden bir araya gelme mekanizmasına etkisi histidin içeren kiral peptit amfifillerle çalışmıştır. Yapısal karakterizasyonlara göre, asidik değerlerde histidin içeren peptit amfifil nanoyapılar oluşturmalarına rağmen, imidazol grubunun isoelektrik noktasına yakın değerlerde, bu yapılar nanofiber ve nanokurdele yapılara dönüşmektedir. pH 10 gibi yüksek pH değerlerinde, bu moleküller imidazol gruplarının nötrlenmesi ve π-π etkileşiminin baskın hale gelmesi sonucunda nanotüp gibi yapılar oluşturmaktadırlar. Buna karşılık, peptit sekansına başka bir aromatik halkanın eklenmesiyle bu organizasyon gözlemlenmemiştir. Histidin içeren PA moleküllere ek olarak, lisin ve glutamik asit içeren yapı taşlarının yük nötrlenmesiyle kendiliğinden bir araya gelmesi de çalışılmıştır. Bu çalışmalarla, aromatik halka içeren PA moleküler ile aromatik olmayan moleküllerin, kiral davranışları, morfolojileri, kendiliğinden bir araya gelme mekanizmaları kıyaslanmıştır. Aromatik olmayan PA molekülleri düz nanofiber yapılar oluştururken, fenil alanin grubu içeren aromatik PA molekülleri iyi düzenlenmiş, dönerli nanofiber ve kurdele benzeri nanoyapılar oluşturmaktadırlar.