Kentsel mekânda insanlar ve hayvanlar: Eskişehir'de sokak köpekleri ile müşterek mekân üretimi

Bu tez çalışması Eskişehir'de yaşayan insanlar ve sokak köpeklerinin bir araya gelerek ürettikleri, kentsel müşterek mekânları ve üretim sürecini çözümlemeyi amaçlamaktadır. Tezin amacı doğrultusunda kurulan teorik çerçeve, mekân, neoliberalizm, müşterekler ve insan ile hayvanları ilişkisel bir temelde ele alan posthümanizm, aktör-ağ teorisi ve yeni materyalist feminizmlere ilişkin literatür ve çalışmaların bir araya getirilmesiyle oluşturulmuştur. İnsanlar ve sokak köpeklerinin kurdukları ilişkiler sonucu ortaya çıkan insandan-daha-fazlası müşterek kent mekânlarının kimler tarafından, nasıl üretildikleri ve hangi toplumsal ilişkiler sayesinde ya da hangi toplumsal ilişkilere rağmen varlıklarını devam ettirdikleri soruları temelinde bir araştırma yapılmış ve sokak köpeklerine düzenli bakım veren kişilerle derinlemesine mülakatlar gerçekleştirilmiştir. Araştırma bulguları, sokak köpeklerinin barındığı, beslendiği ve insanlarla ilişki kurduğu mekânları oluşturan pratikleri, ilişkileri, söz konusu mekânların yeniden üretim süreçleri ve sınırlarını içeren temalara yönelik olarak çözümlenmiştir. Bu çalışma, sokak köpekleri ve görüşmecilerin insandan-daha-fazlası müşterekleştirme pratikleri aracılığıyla ürettiği müşterek mekânları, insan merkezci ve sermaye temelli dinamikler tarafından şekillenen kentlere alternatif, mekânın kullanım değerinin öncelendiği ve insanlarla hayvanların birlikte yaşayabileceği kentler inşa etmenin mümkün olduğunu gösteren örnekler olarak ele almaktadır.